Mauro Pawlowski is op Unspectacular Times terug met een van zijn favoriete persona’s: die van de zwalpende dandy. Niemand anders komt daar zo vlotjes mee weg als hij, en de reden hiervoor is simpel: hij ademt groove. Stilstaan is onmogelijk op deze plaat, maar daarbij op de tenen van je date trappen uitermate toegestaan.
Proficiat, de prijs van de minst toepasselijke albumtitel van het jaar gaat naar Mauro Pawlowski … toch? Unspectacular Times klinkt op het eerste zicht wat naïef, maar het getuigt net van erg veel levenswijsheid. Het kan misschien wel zijn dat de wereld om zeep is, maar in plaats van me daaraan te gaan ergeren, kijk ik gewoon wat ik hier en nu om me heen heb, en maak daar het beste van. Mauro bezingt liever het wachten op een bus of een nachtelijke fietstocht na een optreden. Het begint te regenen en ik heb geen paraplu bij? Dan neurie ik gewoon zeiknat verder, met opgeheven hoofd.
Niet dat Pawlowski ooit anders geweest is, al getuigt deze houding van veel moed gezien de recente berichtgeving over zijn gezondheid. Mauro’s hoofd herbergde altijd al een stevige mistbank, maar na zijn plotse vertrek uit dEUS en de daaropvolgende stilte bleek er meer aan de hand: de wolken hadden het gemunt op zijn brein. Wolken genaamd ‘beginnende Alzheimer’. Hij voelt zich langzaamaan doorzichtig worden, zoals de half door de wolken opgeslokte Pawlowski afgebeeld staat op de albumhoes.
En wat denkt Malle Mauro? Goed, als het schip begint te zwalpen, dan zwalp ik mee. Meer nog, ik doe de sloepen nog harder schudden, in de meest sexy deining die je ooit gezien hebt. Just watch me! Tegelijk besefte de man dat in zijn huidige toestand een plaat volledig zelfstandig uit de grond stampen wat ambitieus geweest zou zijn. Geen probleem, dacht hij, dan dump ik mijn vierhonderd-en-nog-wel-wat ideeën voor de voeten van ex-collega Stephane Misseghers, drummer bij dEUS. Hier is alles wat ik nu ben, doe er maar wat mee. Misseghers, eveneens een doorwinterde producer, weet hier gelukkig wel raad mee. Even bassist Bruno Coussée bellen, z’n maatje van bij Scorpio Twins, en het ruime sop in met die sloep.
En zo komt Unspectacular Times tot kleurrijk wasdom. We krijgen geverniste yacht rock en funky disco, bol van Mauro’s catchy melodieën en van de pot gerukte teksten, doeltreffend gearrangeerd door Misseghers en Coussée. Strakke percussie trekt het geluid breed open en de basgitaar weet de boel op te funken met slechts enkele raak getimede accenten. De kampioenen der dansbaarheid zijn opener “Balls”, “Just All Heart, Flesh and Mind” en onze persoonlijke favoriet “No Neutral Expression” – niet toevallig de meest hoekige van de drie. De jetset-rock viert dan weer hoogtij op “Master of Design Flaws” of het lekker wankele “Maintained Love”.
Na een iets minder memorabel middenstuk, keert Pawloswki ongenaakbaar terug voor een slot met de perfecte sixtiespop op “One Fine Work Day” en “The Ever Waltzing Tides” met een beukend slot dat doet dromen naar de Mauro van “Terrorist Flower” of “Sun Ra”. Afsluiten doet hij met “I Shall Resist”, het meest atypische nummer op de plaat. Het is een trage dans waarin Mauro zich verstrengelt in een vocale tango met de Spaanse zangeres Bárbara Jarque en zowaar even zijn schild van pastiche afgooit – hij klinkt onzeker, strijdvaardig, het grote monster van de onzekere toekomst in de ogen kijkend.
Gezien de veelheid aan demo’s waaruit gedolven werd, is Unspectacular Times dus een verrassend coherente plaat. Het vormt een logisch vervolg op de vorige plaat Eternal Sunday Drive, evoluerend van seventies ballroom pop naar gelakte poprock en disco uit begin jaren ‘80 en dit alles voorzien van een royale scheut van Mauro’s absurdistische saus. Verwacht evenwel niet dat dit een ironische genreplaat is. Dit is Belpop van de bovenste plank, en Mauro is steeds minder gegeneerd om rechtuit deze poppy kaart te trekken. Vergeet dus presidenten, kerncentrales of miljoenencontracten, en bezing uit volle borst die losse veter. Lof der middelmatigheid!
