Debuutplaten die uit het niets recht op onze radar knallen, we kunnen er nog steeds erg van genieten. Exact dat is in this body van de Texaans-Mexicaans-Indiase Sparklmami, die met haar zwoele jazzfunk een extra ijsblokje en een flinke scheut buskruit toevoegt aan onze dagen. Yabba-Dabba-Doo!
Mensen die nooit zullen weten wat ze willen, ze bestaan overal – oef, we zijn niet alleen. De Texaanse Ariella Granados omarmde al vroeg de muziek toen ze als kind in het lokale kerkkoor zong. Ondanks het duidelijk aanwezige talent verloor ze evenwel gaandeweg haar interesse om haar carrière hierin uit te bouwen, maar ze bleef wel muziek maken. Tien jaar lang, gedurende haar twintiger jaren, fietste ze langs experimenten als onder andere grafisch vormgever en make-upartiest, om uiteindelijk toch terug toe te geven aan die eeuwige jeuk van de muzikale microbe. Welkom terug, Ariella.
Aangezien Granados nooit gestopt was met nummers te schrijven, was er dus snel genoeg materiaal voorhanden om meteen voor een volwaardig debuutalbum te gaan. Zo ontstond debuutplaat in this body dus heel natuurlijk, als kroniek van een tienjarige tocht langs verschillende levensfases, een veranderend lichaam, nieuwe ontmoetingen en oude verliezen. En ondanks haar Texaanse roots doet ze dit niet bij wat lauwe country waar de barbecuesaus haast van afdruipt – oef, tweede opluchting van vandaag.
Hoe het dan wel klinkt, is iets moeilijker in een term te vatten. Het is een beetje van alles, zoals haar levenswandel, maar wel uitermate smakelijk. Een muzikale Long Island ice tea, zowaar. Ingredienten als Braziliaanse en Mexicaanse Latinomuziek, funk, r&b en fusion jazz zorgen voor het vuurwerk ter hoogte van ons binnenoor. Het geheel voelt heel warm en bevrijdend aan, alsof Granados haar levensvreugde in elke cel tot uitspatting laat komen. ‘Eindelijk vrij in dat lijf van me’, zo klinkt het in de muziek, en zelfs bijna letterlijk in de tekst van titelnummer “in this body”.
Opener “no te vayas” is gelijke delen Kool & the Gang, Anderson.Paak en Kokoroko en wordt begeleid met een videoclip die ook weer volledig Granados’ mentaliteit weerspiegelt: burlesk, feestelijk, wat onhandig maar vooral erg aanstekelijk. We verliezen snel het overzicht, maar het is wel heel prettig – een beetje als een chaotische carnavalsstoet. Wij staan alvast voluit te shaken. Echt niemand die daarop zat te wachten, maar verrek, wat kan het ons schelen.
Verder gaat het even wat meer de mysterieuze freejazz-toer op met het naar Hiatus Kaiyote of DOMi & JD Beck aanvoelende “fajas”, het Braziliaans afgekruide “penso en voce” of het zelfs wat richting Ethiojazz afdwalende “vaga”. Ook bolero passeert de revue op “quisiera”, een trage schuifelaar die zo in sjieke balzalen van de jaren ‘60 thuishoort. De neosoul hoogt dan weer hoge ogen in “running”, een van de hoogtepunten op de plaat, het contemplatieve “it was 5am” en de naar Sault of H.E.R. hunkerende “in this body”. We horen Gilles Peterson en zijn Brownswood-label al knarsetanden dat ze deze vis niet al eerder gevangen hebben.
In this body is dus een bloemlezing van alles wat Sparklmami op dit moment is – en dat is vooral erg veel. Doordat alles op een half uurtje geperst wordt voelt het soms wat aan als een drukke Powerpointpresentatie met teveel bullet points, pop-upvideos en lettertypes, des te meer omdat sommige nummers eerder klinken als leuke ideetjes. Maar er zit genoeg in deze mami, dat voelen we. Neem gerust de tijd om je verhaal te vertellen, wij zullen onstopbaar blijven molenwieken. Of toch tot wanneer we een sessietje osteopaat mogen boeken.
