Etienne Davodeau verwerkt de ervaringen zijn vrouw als zorgverlener voor mensen met cognitieve aandoeningen in een menselijk, genuanceerd maar bovenal hoopvol en leesbaar boek. Waar je ook gaat is een stevige dosis menselijkheid in stripvorm. Davodeau blijft een meester van de empathie.
Het werk van Etienne Davodeau is tegelijk sterk gewaardeerd maar ook nog al te vaak sterk ondergewaardeerd. Davodeau heeft in de afgelopen decennia een oeuvre opgebouwd van sociaal geëngageerde graphic novels. Tegelijk speelt de fictieve kracht van zijn verhalen ook een grote rol, waar andere stripmakers vaker voor een meer puur documentaire vorm kiezen. Hij verwerkt maatschappelijke relevantie meestal in een verhaal dat leest als een roman, wat de toegankelijkheid van zijn werk vaak ten goede komt en er ook mee voor zorgt dat Davodeau doorheen de jaren ook bij de meer traditionele striplezers een gevestigde waarde geworden is.
Begin jaren ’90 van de vorige eeuw debuteerde Davodeau als stripmaker met het drieluik De Vrienden van Saltiel. Meteen zette hij met deze strip de toon als eigenzinnig, maar toegankelijk auteur. Doorheen de jaren bleef hij steeds trouw aan zijn opzet om verhalen over echte mensen te vertellen, met veel empathie voor menselijke gebreken en kwaliteiten. Slechts een deel van zijn werk raakte vertaald in het Nederlands. De laatste jaren heeft uitgeverij Concerto Davodeau opgepikt en werden al verschillende van zijn albums vertaald.
In Waar je ook gaat vertrekt Etienne Davodeau vanuit het werk van zijn vrouw Françoise Roy. Zij werkt als begeleider voor personen met cognitieve aandoeningen. Een boek maken over haar werk was al vele jaren één van die projecten die in de kiem in Davodeaus hoofd zat. Tegelijk kwam dit project persoonlijk zo dichtbij dat hij lang aarzelde en vele gesprekken had met zijn vrouw over de manier waarop een dergelijk boek op een gepaste manier uitgewerkt kon worden, met respect voor haar rol en voor de betrokkenen. Dat zoekproces heeft Davodeau verwerkt als onderdeel van zijn verhaal. Nadien vormen de verhalen van enkele personen die Françoise begeleidt de rode draad van het boek. Elke persoon is anders en vraagt om een andere soort begeleiding en rol van Françoise als zorgverlener. Op die manier slaagt Davodeau erin de complexiteit en veelzijdigheid van de problematiek toonbaar te maken. Hoe mensen het verlies van cognitieve vaardigheden ervaren en welke impact dit heeft op de directe omgeving, maakt Davodeau op een bijzonder menselijke manier duidelijk. Ongemakkelijke situaties en de wreedheid van een ziekte als Alzheimer brengt Davodeau op een complexloze manier in beeld. Hoe hij dit zo herkenbaar en genuanceerd doet, is een waar huzarenstuk voor een stripmaker.
Waar je ook gaat is geen donker of deprimerend boek. Davodeau gaat de duisternis niet uit de weg, maar laat altijd het licht en de nuance toe in elke situatie. Waar je ook gaat wil geen pasklare antwoorden bieden, maar wil net het toelaten van de onzekerheid stimuleren. Niet alles moet zwart op wit verklaard kunnen worden, de authenticiteit zit soms net in het aanvaarden van de nuance en de onvolkomenheden. Daarin slaagt Waar je ook gaat op een prachtige manier.
Stripmakers als Etienne Davodeau zijn een troef voor de stripwereld. Zoals in elk van zijn albums weet hij toegankelijke tekeningen en vlot leesbare teksten te combineren met vaak moeilijk bespreekbare of soms zelfs onzichtbare thema’s te verbinden. Zijn oeuvre wordt jaar na jaar meer en meer een lofzang op de kracht van de mens. Met Waar je ook gaat heeft hij een meesterlijke strofe aan die lofzang toegevoegd.
