Vorig jaar dook Jack White nog eens in zijn groezelige garage en puurde er het rechttoe rechtaan No Name uit zijn van spelplezier overlopende vingers. Er bleek nog genoeg enthousiasme over te zijn, want ook met de nieuwe Frozen Charlotte weet hij nog steeds vlotjes de fuzzbox te vinden, al slaat White prominenter de brug met die andere oude geliefde, de blues. Resultaat: Nashville, Tennessee tijdens het orkaanseizoen.
Jack White heeft vermoedelijk geen LinkedIn, maar we vragen ons toch af hoe deze eruit zou zien als hij het wel had gehad. De man met de driehonderd parallelle levens is tegelijk muzikant, arrangeur, producer, record label-eigenaar, performance artist, kostuummaker en nog wel wat meer. Niet onbegrijpelijk dus dat hij eruitziet alsof hij al zestien jaar niet meer geslapen heeft: bleek, verward haar en neurotisch priemende blik. Al heeft het ook zijn voordelen – de volledige controle over elke stap in het productieproces en de uitvoering van zijn wilde ideeën. Kort samengevat: White kan zijn goesting doen.
Doorheen ‘s mans solowerk leverde dit evenwel al eens sterk wisselende resultaten op. Okee, de bluesrock was nooit veraf, maar de potsierlijke kunstgrepen in tekst, muziek en performance deden onze tenen toch soms dubbel krullen. We bekennen dat onze interesse gaandeweg wat verloren gegaan was, zozeer zelfs dat we ons de releases nummer vier en vijf, respectievelijk Fear of the Dawn en Entering Heaven Alive, nog amper herinneren.
De zucht van opluchting was dus groot toen White vorig jaar al het gedoe bij het grof huisvuil zette en ons, zonder enige waarschuwing of context, met No Name in één stomende sessie de garagerock-dreun van weleer verkocht. Live spatte het plezier ervan af, en dus verbaast het ons niet dat we ook in het volgende kalenderjaar een nieuwe Jack White voorgeschoteld krijgen. De release van Frozen Charlotte gaat wel opnieuw begeleid met de spielerei van een muzieknerd pur sang. In de gekende stijl van artiesten op zijn eigen Third Man Records-label worden er LP’s in verschillende vormen en kleuren uitgebracht, nummers werden stiekem gelost in de docureeks over het label, en ook de visuele omkadering zit weer in een strakke mal: De blauwe plastieken doodskop is niet meteen een mooi beeld, maar roept wel vragen op. Hopelijk krijgt de muziek ons wel over de streep.
Op die laatste vraag kunnen we alvast positief antwoorden. Het album volgt de lijn van voorloper No Name, maar is meer uitgewerkt door expliciet de link te leggen met de blues die door White’s aderen stroomt. Stomende riffs vliegen ons om de oren in bijvoorbeeld “There’s Nobody There”, “Raising The Grain” en “You’ll Never Fix Me”, en we voelen haast de alligators rond onze enkels kronkelen bij “Dollar Bill” en “All Alone Again”. “I Can’t Believe What I’m Hearing en “She’s In a Frenzy” geuren zelfs ietwat naar The Raconteurs. En wie het zoals altijd druk-druk-druk heeft, afsluiter “Neighbour Blues” vat het eigenlijk mooi samen: schorre slide guitar, gillende Jack en een spannende opbouw met die ingehouden break.
Jack White blaast met deze Frozen Charlotte nog eens heerlijk zijn garagepoort uit de hengsels, al heeft het geheel meer vlees om de botten dan No Name. Okee, de nummers zijn vaak zo eenvoudig dat ze na enkele luisterbeurten wel wat van hun glans verliezen, maar White voegt een nieuw en zeker niet overbodig hoofdstuk toe aan zijn catalogus. En dat hoor je live – onze oorlellen trillen nog na van zijn passage in de Ancienne Belgique midden juni. De wat op de dool geraakte songsmid hamert er terug haarfijn op.
