Mark Lanegan:
een niet onbekende naam voor wie rockmuziek in het hart draagt. En
niet alleen omdat hij frontman van wijlen The Screaming Trees was.
Lanegan is immers dé man van de projecten en samenwerkingen met
hippe artiesten. Tussen Lanegans jachttroffees prijken gastrollen
bij Queens of the
Stone Age, een samenwerking met Pearl Jam op zijn
eerste solo-cd, Kurt Cobain, Isobel Campbell,
Greg Dulli …
en nu weer Soulsavers.
Na hun geslaagde debuut Tough Guys Don’t
Dance, brengt dit Noord-Engelse gelegenheidscollectief (Rich
Machin, Ian Glover) met ‘It’s Not How Far You Fall It’s the Way You
Land’ eindelijk een tweede album uit, waar, naast brombeer Lanegan,
ook Bonnie ‘Prince’ Billy, PW Long en Jimi Goodwin van Doves. Maar
het is Lanegan – God bless him! – die hier de grootste
stempel drukt. Met zijn diepe, doordringende stem levert hij de
vocals voor niet minder dan 8 van de 10 songs.
‘It’s Not How Far…’ start meteen met onze absolute favoriet van dit
album. Van gospelkoren blijven vaak de opzwepende ritmes in het
hoofd hangen, maar in ‘Revival’ is het anders. Geen ‘Praise the
lord!’ en andere stereotiepe toestanden, want hier leidt Mark
Lanegan de dans. Een rustig ritme, zijn diepe stem op de voorgrond,
het koor op de achtergrond… ‘Revival’ is een song vol soul die van
begin tot einde onder je huid kruipt. Zo harmonieus als ‘Revival’
is, zo verwarrend klinkt ‘Ghost of You & Me’, dat meteen
herinnert aan de openingssong van Se7en – courtesy of
Mr. Trent
Reznor: rauw, urban en duister. ‘Paper Money’ borduurt op
dezelfde sfeerschepping verder. Instrumentaal is deze song
misschien iets vrolijker, maar met zijn stem houdt Lanegan het
mysterie intact. Melodieus, zelfs loungelike, gaat het
album verder met het prachtige, instrumentale ‘Ask the Dust’:
rustgevend, maar hier en daar onderbroken door een beroering van de
stalen snaren van een elektrische gitaar. Een bevreemdend maar
intrigerend effect. ‘Spiritual’ gaat van het duistere mysterie
terug naar de hoopgevende smeekbede zoals we die ook al tijdens
‘Revival’ hoorden. ‘Jesus, I don’t wanna die alone/ My love
wasn’t true/ Now all I have is you.’ Gebracht op zo’n manier,
dat de man van Nazareth waarschijnlijk niet anders durft dan hem
liefdevol te omarmen.
Hoort het volgende nummer, ‘Kingdoms of Rain’, op deze plaat? Ja!
Omdat het donker is, Lanegan het schreef (voor zijn album ‘Whiskey
For The Holy Ghost’) en gewoon omdat zijn stem nu eenmaal de
leidraad is doorheen deze plaat. De Neil Young-cover
‘Through My Sails’ is meer dan geslaagd en wordt gevolgd door
‘Arizona Bay’ , alweer een bedwelmende instrumental waarbij het
heerlijk mijmeren is. ‘Jesus of Nothing’ volgt, en alweer worden we
ondergedompeld in de benauwende sfeer van een donkere serial
thriller. Gestaag trekt het ritme zich oop aan Lanegans diep
gravende stem… en net wanneer je denkt dat de song beëindigd is,
wroet hij verder. Het is de smaakvolle Rolling Stones-cover ‘No
Expectations’ die het licht mag uitdoen. Net als in de overige
nummers vinden we hierin de eenvoud en duisternis terug die ons
doorheen het hele album hebben gefascineerd.
‘Revival’ mocht zich dan misschien wel het snelst tussen onze oren
nestelen, de mix van rock, country en gospel op ‘It’s Not How Far
You Fall It’s the Way You Land’ laat ons niet ongeroerd. Nu eens
duister, dan weer schemerend, raken de melodieën in combinatie met
Lanegans donkere timbre ons tot in de diepste dieperiken van onze
ziel. Een in- en doordringend album dus, dat wat ons betreft nog
een honderdtal extra nummers had mogen tellen.
