The 69 Eyes :: Angels

Hier bij enola kunnen we een ferme portie rock wel smaken, laat dat
duidelijk zijn. Als die portie dan nog eens verzorgd wordt door 69
Eyes, voorzien wij een aangenaam uurtje in het gezelschap van
duistere industrialklanken, ondersteund door doomy gitaarwerk.
Groot was onze verbazing toen wij ‘Angels’, hun ondertussen tiende
release, in onze cd-speler staken.

Wij hoorden immers geen interessante riffs, geen omineuze stem,
geen sinistere keyboardpartijen. Nee, ‘Angels’ bestaat uit
ongeïnspireerde gitaren, een vocalist die niet verder komt dan
natte dromen over Peter Steele en matte
drumpatronen. Naar de energie die nog altijd onmisbaar is bij een
goeie rockplaat, is het op ‘Angels’ vergeefs zoeken. ‘Rocker’ is
het protype van de song waarin het allemaal misloopt. ‘I’m a
rocker yeah/ Baby I’m a rocker/ That’s right/ I’m a rocker yeah/ a
goddamn rocker yeah’
, horen we. Nu wil ik het nog niet eens
hebben over het lachwekkende niveau van de tekst op zich, maar wie
dergelijke onzin geloofwaardig wil laten overkomen, dient het met
kracht in de stem te zingen, zodat de frasen in het rond spatten in
een vuurwerk van overtuiging en integriteit. Niets van dat alles,
Jurki69 – what’s in a name? – raffelt die passage af alsof
hij het boodschappenlijstje van z’n vrouw debiteert. En hopelijk is
mevrouw 69 die del op de cover niet, want ik geloof dat ik dat
gezicht al eens gezien heb in een sleazy
natuurdocumentaire rond middernacht op VT4, toen het sperma volgens
burgervader Tobback nog van het scherm spatte.

Enfin, terug naar de muziek, of wat daar in dit geval voor moet
doorgaan. Zelfs in de preutse jaren ’50 zouden ze hier geen
problemen mee gehad hebben, want ‘Angels’ zet niet aan tot
rebellie, tot eigenzinnigheid, tot al die dingen die een mens de
kans geven boven het gemiddelde uit te stijgen. Indien Plato naar
deze plaat geluisterd had, wisten we nu nog niets over ideeën en de
invloed daarvan op het menselijke gedachteleven. Hij zou er immers
ontmoedigd het bijltje bij neergeworpen hebben en zich gewijd
hebben aan het verzamelen van felgekleurde steentjes op zijn
beroemde agora. Om maar te zeggen dat de leden van 69 Eyes klinken
alsof ze tijdens de opnames elk afzonderlijk onder een ton valium
bedolven waren.

Is er dan werkelijk niets goeds te vertellen over ‘Angels’?
Natuurlijk wel, de plaat heeft immers nog een score gekregen. De
bandleden weten duidelijk hoe ze hun instrumenten moeten bespelen
en, hoe tenenkrullend ergerlijk dat ook is, de eerste tien seconden
van elk nummer klinken interessant en doen verlangen naar meer.
Helaas drukt dat slap gitaartje en het gemurmel van de zanger de
goede voornemens elke keer weer de kop in.
Bijna elk nummer is voorzien van een solo, die dan wel weer goed
klinkt en ons voortdurend doet vloeken op de slome slaggitaar die
niets toevoegt, maar alle passie uit de lead slurpt. Alsof
ze het met opzet gedaan hebben.

Deze cd is ook een zogenaamde ‘open disc’, wat volgens de
reclamesticker op de cd betekent dat u, indien u de cd in uw
computer steekt, bonussen kunt ontvangen, op de hoogte wordt
gehouden van nieuwe releases, exclusive content kunt
opvragen en uiteraard de mogelijkheid heeft om vriendjes te maken
binnen de ’69 Eyes’-community. Nee, dat heb ik niet geprobeerd, ik
probeer namelijk uit de depressie te geraken waar deze plaat me in
heeft doen tuimelen.

Conclusie? Inspiratieloos, geldklopperij, slaapverwekkend. Te
vermijden. Als u dan toch naar de 69 oogjes wil luisteren, koop dan
‘Paris Kills’.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 − drie =