Just Friends




De makers van bovenstaande titel hebben me goed liggen gehad. Langs
de ene kant hadden ze de ambitie om een ietwat frisse en originele
film te maken al het venster uitgewipt nog voor de eerste letter
van het scenario op een bierviltje was neergepend. Maar langs de
andere kant is er het feit dat ze er ook geen rotslechte,
wansmakelijke drol van gedraaid hebben, en dat is nog veel erger.
Ik stond al spuwklaar met de vinger in de keel om m’n zuurste gal
naar boven te halen, maar het mocht niet zijn. Wat bén ik nu met
een nietszeggende, flauwe romantische tienerkomedie waar ik na vijf
regels al over ben uitgepraat? Weten ze dan niet dat ik met minder
dan vijf alinea’s niet uit m’n kelder mag van de hoofdredacteur?
Het is dus voor dit soort recensies dat ik ontieglijk diep door de
knieën moet gaan om zoveel mogelijk lulkoek van de grond te
schrapen om het vervolgens op de meest professionele manier te
vermommen als gefundeerde argumenten. ‘Just Friends’ is een
derivatief en flauw luchtbelletje waar ik best zo snel mogelijk
iets over neerpen vooraleer het volledig uit m’n geheugen is
verdwenen. En voila, voor je het weet is die eerste alinea alweer
met veel overtuiging volgeluld…

Nadat de makers de archieven der ‘flauwste sitcom-ideeën’
geplunderd hadden zijn ze met het volgende samenraapsel naar buiten
gekomen: Ryan Reynolds (Van Wilder himself!) kruipt in de
fake-rubberen huid van Mike Brander, een sullige tiener met een
gewichtsprobleem. Mike is stapelverliefd op zijn beste vriendin
Jamie (Amy Smart) maar zal het nooit verder schoppen dan
boezemvriend. Zoveel jaar later is de mollige malloot afgeslankt
tot een vlotte bink met een droomjob als muziekproducer. Samen met
zijn blonde popdiva (Anna Farris), een lichtjes gestoorde
bubblegumzangeres die nog dommer is dan de lak op de kleine
teennagel van Paris Hilton, strandt hij voor een paar dagen in z’n
geboortedorpje. De ideale gelegenheid om zijn oude vlam te laten
zien wat voor een succesvolle superstud hij is geworden.
Maar hoe harder hij probeert om indruk te maken, hoe meer hij
terugvalt in z’n sullige doen van vroeger.

Laat ik maar onmiddellijk met de deur in huis vallen: ‘Just
Friends’ is geen must-see cinema geworden. Het is zelfs geen
charmant klein filmpje geworden, zo eentje waar je met het liefje
gezellig naar kan zitten gapen terwijl je eigenlijk al allerlei
stoute dingen zit te bedenken die je na de film kan doen (als je
daar al niet mee bezig bent uiteraard). ‘Just Friends’ is zo’n
beetje de film die je krijgt wanneer je alle ideeën die net niet
leuk genoeg waren om in een banale sitcom te steken, toch weer
opvist, aan elkaar plakt en uitrekt tot een moeizame negentig
minuten. Eigenlijk werd het basisconcept van deze film (loser gaat
na zoveel jaren z’n droomgriet opzoeken) al eerder en veel beter
uitgewerkt in ‘There’s Something About Mary’. Geen hoogtepunt in
fijnzinnigheid, maar die film wist wel een juiste mix van
onbeschaamde humor, sprankelende charme en aanstekelijk acteerwerk
te brengen. ‘Just Friends’ probeert net hetzelfde maar gaat bij
elke poging genadeloos op de bek.

Regisseur Roger Kumble was eerder al verantwoordelijk voor ‘The
Sweetest Thing’, zonder overdrijven één van de slechtste komedies
die ik de laatste jaren heb moeten ondergaan. Met ‘Just Friends’ is
het gelukkig iets beter gesteld (slechter was echt onmogelijk),
maar het blijft een rommelig en flauw prutswerkje van dertien in
een dozijn. Nergens weet Kumble enig gevoel voor ritme of schwung
in zijn komedie te leggen. De plot sleurt zich krampachtig en
geforceerd vooruit en de humoristische ‘set-pieces’ missen opbouw,
logica en pointe. Een voorbeeldje. Om indruk te maken als
‘gevoelige jongen’ nodigt Mike Jamie uit om naar een
filmvoorstelling van ‘The Notebook’
te gaan. Om één of andere onlogische reden worden ook zijn moeder
en een rivaal (Chris Klein die nog steeds net niet de uitstraling
heeft van een hamsterkont, niet opgeven Chris!) uitgenodigd. De
vrouwen beginnen uiteraard te huilen van ontroering en terwijl
Jamie troost zoekt bij Chris ‘hamsterkont’ Klein mag Mike het
handje van z’n moeder vasthouden. Einde scene. Geloof het of niet
maar ik lag niet bepaald strijk van het lachen na deze inspirerende
vijf minuten.

De film lijdt trouwens bijna constant aan het Will
Ferrell-syndroom, een nogal besmettelijke aandoening waar
geluidsoverlast een gebrek aan humor moet compenseren. Bijna elke
komisch bedoelde scène eindigt in een chaotische catastrofe (een
huis dat volledig is opgetrokken uit kerstversiering moet er
uiteraard aan geloven), waarbij acteurs tegen elkaar staan te
tieren en te roepen. De bedoeling is heel simpel; als we iets
ongrappig heel luid, overdreven en geforceerd brengen zal het
vanzelf wel grappig worden. Niet dus.

En dan komen we uiteindelijk terecht bij het enige kleine
lichtpuntje: de onfortuinlijke acteurs die in dit vehikel het beste
van zichzelf mogen geven. Hoofdrolspeler Ryan Reynolds liet zich
voor het eerst opmerken in de sitcom ‘Two Guys and a Pizza Place’
en kende een klein hitje met ‘Van
Wilder, Party Liaison’
. Onlangs probeerde hij tevergeefs zijn
‘funnyman’-imago wat terug te schroeven door op te draven in drek
als ‘Blade Trinity’ en ‘The Amityville
Horror’
. Reynolds is op zich geen slechte komische acteur (op
z’n beste momenten doet hij zelfs denken aan Jim Carrey in goede
doen) maar het wordt hoog tijd dat hij eens in een film speelt met
een scenario dat geen gelijkenissen vertoont met gebruikt
toiletpapier. Amy Smart krijgt dan weer zo goed als niks om handen
als de ‘love interest’ die enkel maar mooi en guitig moet wezen.
Gelukkig is er nog Anna Faris die haar blonde superster-parodie uit
‘Lost in Translation’ nog verder
uitvergroot, zodat we al van een karikatuur van een karikatuur
kunnen spreken. Faris gaat er zodanig ver over dat het toch weer
grappig wordt. Enfin, grotendeels dan toch.

‘Just Friends’ is een uiterst flauwe tienerkomedie. Het is niet
slecht genoeg om er je druk over te maken en niet leuk genoeg om er
enig gedempt enthousiasme voor op te brengen. Het is er gewoon, net
zoals die tientallen sitcoms die na één of twee seizoenen werden
afgevoerd wegens te tam en dan om de zoveel tijd worden
geprogrammeerd rond middernacht om het zendschema te vullen. Over
een jaar weet niemand meer dat deze film ooit heeft bestaan en ik
denk niet dat er ook maar iemand zal zijn die daarvan wakker zal
liggen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 − 4 =