Na twee albums heeft Starsailor zijn draai wel gevonden. Op On The Outside bulkt de groep van het zelfvertrouwen. Nog meer dan op voorganger Silence Is Here schotelt de groep ons hier een tros rasechte anthems voor die met weidse armen meegebruld dienen te worden tijdens de volgende festivalzomer. En wat vinden wij? Dat we nog geen beetje onder de indruk zijn.
Ze kwamen nochtans een beetje bedeesd aan het venster kloppen met Love Is Here in die herfst van 2001. Eigenlijk waren het zelfs een beetje seuten. Maar wat een songs had die groep onder arm! Wat een stem had die James Walsh! En zie, die bleke jongen met zijn engelenstem van eerst, leerde de grote podia waar de band zich plots bevond bespelen, en Starsailor durfde op opvolger Silence Is Easy het publiek voor het eerst zonder schroom in de ogen kijken.
Je zag de transformatie bijna voor je ogen gebeuren. Van het hoofdpodium van Pukkelpop vlak voor het verschijnen van die tweede plaat, naar Werchter en een glorieuze passage op Dranouter een zomer later, tot de voorsmaakjes van de nieuwe plaat op Lokeren dit jaar, zag je een band die meer en meer durfde rocken. Starsailor vond zijn eigen gezicht en was niet meer bang van de populariteit die hen te beurt viel. U2-covers lokten zelfs al eens U2-vergelijkingen uit en voorwaar, dat was niet eens helemaal onterecht: op het nieuwe On The Outside vindt ook Starsailor de balans om zijn drang naar het grote gebaar te verzoenen met toch net voldoende soul om geen luchtbel te zijn.
Nauwelijks is er nog een spoor te vinden van het Starsailor dat bij zijn prilste stappen samen met Travis, Kings Of Convenience en Tom McRae het nogal idiote "Quiet is the new loud"-label kreeg opgeplakt. Op On The Outside serveert de groep tien meebrulklare anthems voor de massa.
Dat werkelijk à lle registers open mogen, wordt al bij single "In The Crossfire" duidelijk. Denk aan "Silence Is Easy", vermenigvuldig met twee en tel er nog wat decibels bij: luid en intens, met de armen wijd gespreid naar de hemel reikend. Dat wordt niet anders in die andere uitschieter "Faith Hope Love", dat ons met al even brede bewegingen duidelijk maakt waar het om moet draaien.
Walsh is uitstekend bij stem op On The Outside, maar nog eens extra bij "I Don’t Know", dat bij momenten toch een klein beetje gas en volume terugneemt. Waarna "Way Back Home" de boxen komt uitgedenderd om zichzelf als volgende singlekandidaat te presenteren, al zou het net zo goed "This Time" kunnen worden, of "Keep Us Together". Kandidaten genoeg: Starsailor heeft zo’n ouderwets plaatje gemaakt met gewoon tien ijzersterke nummers. Je zou het bijna vreemd vinden dat het niet meer gebeurt, zo simpel en doeltreffend als het is.
Het zeuren zit ons niet in het bloed, maar dat afsluiter "Jeremiah" niet echt Starsailors beste nummer is, dient te worden opgemerkt — hoe mooi het ook is dat Walsh een nummer schrijft over een Britse student in Duitsland die een tijd terug op de vlucht uit een vergadering van extreem-rechtse karakters werd overreden. Voor een keer valt zelfs op hoe kneuterig Walsh’ teksten op een mindere dag kunnen zijn.
En toch houden wij nog altijd van deze groep. In tegenstelling tot die andere seuten — die zelfs tot stadionproporties aan het zeepbellen zijn — horen we hier soul en overgave. Tien keer pakt Starsailor ons bij ons nekvel en weten we dat er de volgende weken niet veel anders op de iPod te horen zal zijn. Dat is ook al eens tof. Het is nog héél lang, maar we kijken nu al uit naar de volgende festivalzomer waar Starsailor ongetwijfeld een niet te mijden uitblinker zal zijn.
