Shout Out Louds :: Howl Howl Gaff Gaff

Kenners — u herkent ze aan hun mensenschuwheid en de warrige blik in hun ogen — wisten het al langer, maar nu dringt het ook tot brede lagen van de bevolking door: voor de fijnste rock moet je thans in het Hoge Noorden zijn. Denemarken, Noorwegen en Zweden overspoelen ons de laatste tijd met prachtplaten. Onder die categorie valt ook Howl Howl Gaff Gaff, het debuut van het Stockholmse bandje Shout Out Louds.

Shout Out Louds is zeker geen groep die nog snel op de kar springt nu de hype zich op gang trekt. De band bestaat al een kleine vijf jaar en de plaat waar we het hier over hebben, is reeds twee jaar oud. Howl Howl Gaff Gaff werd in 2003 in Zweden uitgebracht. Om de een of andere reden bleef het daarbij. Dat was echter buiten het internet gerekend: de band werd internationaal opgepikt in kringen van hippe vogels en neohippies. Goed twee jaar later wordt er in kringen van maatpakken dragende en platenlabels leidende managers eindelijk een wijs besluit genomen: Howl Howl Gaff Gaff gaat internationaal.

Nu het zoveel moeite gekost heeft om dit album hier in de rekken te krijgen, zien we geen enkele reden waarom u het niet uit die rekken zou plukken. Omwille van de muzikale kwaliteit hoeft u het niet te laten: daarmee zit alles snor. Opener "The Comeback" zet dadelijk de toon: indierock met subtiele keyboards en heerlijke melodieën. Merkt daar een bolleboos ’Grandaddy’ op? Er zijn ergere bands om mee vergeleken te worden, dunkt ons. Al klopt de vergelijking niet voor de volle 100 procent. Shout Out Louds klinken minder triest dan hun Amerikaanse broertje en soms, zoals in het wondermooie "Very Loud", moeten we vooral aan The Arcade Fire als referentie denken.

Onze absolute favoriet op deze plaat is "A Track And A Train", een heerlijke song met — het is te mooi om waar te zijn — prachtige droevig-poëtische lyrics als "Everyone’s got someone / I’ve got no one / But I try to find out what to do with my life." Het klinkt mogelijk heel somber, zo zwart op wit, maar als u het hoort, bent u verkocht. Eveneens van een onweerstaanbare schoonheid is "100°", een nummer dat best een punksong wil zijn, maar toch evengoed zijn schoonheid niet wil opgeven. Waarmee we niet gezegd willen hebben dat er geen schoonheid in punksongs kan zitten, maar ’t is de manier waarop waar het om draait. Bent u nog mee? Denk bijvoorbeeld aan het mooiste van Girls In Hawaii, draai de gitaarversterker nog wat meer open en u weet wat we bedoelen.

Shout Out Louds spelen op een vreemde manier in op het gemoed van de luisteraar: hoewel de stem van zanger Adam tamelijk triest klinkt, word je van de plaat zelf behoorlijk opgewekt. Een soort vrolijke melancholie is het gevolg van veelvuldig luisteren naar dit album, en daar kunnen wij best mee leven. Hoewel we al tien sterke maanden achter de rug hebben, blijven ook in november de prachtplaten hier binnenstromen. Crisis in de muziekindustrie? You must be kidding.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

6 + veertien =