Starsailor :: All The Plans

Lieten we No Line On The Horizon van U2 nog maar net knarsend en bij momenten mopperend achter ons, nu komt ook Starsailor nog eens met weidse gebaren en overslaande stem aangehold. Gelukkig brengen de voetbalgekke Britten een prima nieuwe cd mee en hoeven we niet op de vlucht te slaan.

Een misbegrepen groepje trouwens, dat Starsailor. Althans als we het begeleidend kattebelletje van de platenfirma goed gelezen hebben. Nooit erg veel geloof gehecht aan dat soort jubelnota’s. En al zeker niet wanneer gevraagd wordt de gedrevenheid van de band niet in vraag te stellen. Vergelijkingen met Keane, Coldplay et les autres willen inderdaad wel eens gaan vervelen.

Net als talloze andere groepen (Keane bijvoorbeeld, om ze niet te vaak te noemen) leerden de groepsleden elkaar op de schoolbanken kennen. Toen al werden ongetwijfeld plannen gesmeed (‘all the plans we made’, horen we James Walsh weemoedig terugdenken in de titelsong). Het zou niet. En we zullen zo. Maar negen jaar is bijna een decennium. En er gebeurt al eens wat met een vierkoppige band uit Lancashire.

Wanneer je in al die jaren al eens op sleeptouw genomen werd door gerenommeerd volk als Phil Spector, U2, Rolling Stones of The Police, is het niet verwonderlijk dat er hoge verwachtingen rond Starsailor blijven hangen. Walsh evolueerde echter van schuchter naar nuchter en keert met deze All The Plans terug naar het begin. Niet alleen zit hun eerste producer (Steve Osbourne) terug achter de knoppen, ook kruipt er opnieuw wat jeugdige naïviteit in de nummers van Starsailor. Het hoeft niet zo vaak meer, al die gebalde vuisten in de azuurblauwe lucht. Er wordt al eens berust.

Logische single “Tell Me It’s Not Over” trapt deze vierde van Starsailor alvast hitgevoelig af. Even dachten we toch weer aan iets nieuws van dat vermaledijde Keane, maar na een paar draaibeurten heeft deze vergeefse smeekbede zich met een naar de hemel reikende pianoriedel en enkele welgemikte drumslagen zich in onze hersens genesteld. De eerste woorden (‘Now the lights out …’) in het refrein doen ons trouwens aan Cobain denken, maar we vermoeden toeval.

Ook bij de uitstekende titelsong (Rolling Stone Ron Wood doet even mee) hebben we het zitten: dit doet ons wel heel erg aan Oasis denken. We willen na de eerste akkoorden al vol overtuiging ‘Slip inside the eye of your mind” beginnen zingen, maar laten uiteindelijk Walsh uitstekend verder zingen over gemiste kansen. Heerlijk toefje mondharmonica ook.

De tremelo in de stem van Walsh klinkt zelfs nog wat droever in nummers als het soulvolle “Neon Sky” en “Hurts Too Much”, waarin we wat donkere Crowded House ontwaren. Een erg goed teken. In een interview liet Walsh zich ontvallen dat hij het onder andere over de internationale politiek zou hebben. We hoorden één zoetwrange wals over het imperialisme van Uncle Sam (“Stars & Stripes”), maar verder bleeken verlangen, verlies en verleiding toch zwaarder door te wegen in de eindafrekening.

Wanneer de lichten uitgaan, wanneer alles gedaan is, klopt er toch nog een overduidelijk U2-hart in afsluiter “Safe At Home”. Onder de dekens kruipen ondanks de voelbare dreiging daarbuiten. Berusting, alweer.

All The Plans van Starsailor is doodbrave, onschuldige popmuziek. Er zitten onvoldoende weerhaken in de songs verscholen om ons voor dagen bezig te houden, maar we voelen ons tegenwoordig al even tevreden als een tiener zonder noemenswaardig trauma wanneer een handvol knisperende popsongs onze richting wordt uitgestrooid als was het dwarrelende confetti.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 + negen =