Arcade Fire :: The Arcade Fire

De schokgolf die Arcade Fires Funeral teweeg bracht, had niemand kunnen voorspellen. Want hoewel in verschillende kringen druk gespeculeerd werd over het toen nakende debuut, had niemand zich een voorstelling kunnen maken van deze splinterbom. Zelfs zij niet die nu pedant beweren dat de — ondertussen heruitgebrachte — obscure e.p. The Arcade Fire toch een duidelijke hint was.

De e.p. begint alvast veelbelovend met het knappe "Old Flame" dat als een mooie voorloper van "Neighborhood °1 (Tunnels)" tot een "great escape" oproept; terwijl "I’m Sleeping In A Submarine" het mysterie van de diepe zeeën voelbaar maakt. Ditmaal geven de strijkers een knappe aanzet, waarna niet alleen een afgemeten ritme langzaam het nummer op gang trekt, maar Butler ook zijn klaagzang in dialoog laat treden met Chassagnes knappe impressie van Björk. Ook "No Cars Go" is in goede luim en geeft een knap startschot waarbij accordeon en drum de hoge trom roeren. Butler en co zijn na drie nummers duidelijk in topvorm.

En dan stort de taart in met het totaal overbodige "The Woodlands National Anthem" dat klinkt alsof een bende hillbillies de folk opnieuw wensen uit te vinden, inclusief het handgeklap. De mooie samenzang van Butler en Chassagne klinkt hier — vooral door de valse zang van Chassagne — als het ultieme pleidooi tegen broer-zus huwelijken, hoe zwaar de redneck in ons ook protesteert. Overslaan die handel en snel! De vieze smaak wordt gelukkig heel snel weggespoeld met "My Heart Is Apple". Hier komt de zachte, weemoedige Arcade Fire ten volle tot uiting. Een zachte jazzy ondertoon laat in het refrein echo’s van een Grandaddy zonder keyboards weerklinken, waarna het spaarzame instrumentarium opnieuw het zachte bed spreidt waarop Butler zijn stem neervlijt: "I’ll admit I’m full of shit. That’s how I know I love you, that’s how I know I trust you.".

"Headlights Look Like Diamonds" laat een pompende bas en vinnig gitaartje de richting bepalen. De truc mag ondertussen wel gekend zijn, het blijft op de heupen en het hart mikken zonder het hoofd uit het oog te verliezen. Zonder meer indrukwekkend is ten slotte "Vampire / Forest Fire" waarin opnieuw gas terug genomen wordt, waarna de song plots majestueus openbarst. En ook hier wordt Butlers oog voor drama prachtig geïllustreerd: "Your father was a pervert, face down in the dirt. He taught you how to hurt. My father was miner who lived in the suburbs".

In het licht en kader van Funeral is het niet zo moeilijk om deze e.p. de hemel in te prijzen als de blauwdruk voor Funeral, dan wel het net om dezelfde reden te labelen als "de aanzet tot" van een band die nog niet tot volle rijpdom is gekomen. Zoals steeds ligt de waarheid ergens in het midden. Want hoewel The Arcade Fire "net dat ietsje meer" mist dat Funeral wel heeft, blijft dit een pracht van een e.p..

The Arcade Fire van Arcade Fire doet wat het behoort te doen: het geeft het mooie startschot van een ontluikend oeuvre dat fans zonder meer aan de boezem kunnen drukken. En wie Funeral maar niets vond, hoeft zich geen zorgen te maken: deze e.p. zal niets voor u zijn. Maar geef hem toch maar een kans, het is immers nooit te laat om u alsnog te bekeren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 + vier =