Mercury Rev :: The Secret Migration

"And where we go from here, is anybody’s guess", zingt Jonathan Donahue ergens op The Secret Migration. En zo voelt het hier een beetje: al weten we nog niet goed hoe, ook zonder onze redactionele benjamin gaat het leven door. En dus zetten we onze tanden in een promo-exemplaar dat hier al héél lang meegaat, maar ons op één of andere manier niet wilde binnenlaten. Laat dit in elk geval duidelijk zijn: in tegenstelling tot All Is Dream moet de luisteraar het op de nieuwe Mercury Rev doen zonder vlotte toegangsdeur als "The Dark Is Rising".

Het heeft dus lang geduurd voor we u konden zeggen wat ons precies al die tijd uit The Secret Migration hield: we zijn gek van "Vermillion", de zin "I struggled with an old angel all night long" (uit "My Love") zit al maanden in ons geheugen gebrand en dat de bas van "Across Yer Ocean" ons wat doet terugdenken aan de experimentelere dagen van de groep anno See You On The Other Side is ook al oud nieuws voor wie af en toe met ons nieuwe releases evalueert. En toch: het wilde maar niet lukken om vat op deze plaat te krijgen.

Goeie punten zijn er nochtans ook wel. "Vermillion" is één van de meest toegankelijke en fijnste popsongs die de groep ooit heeft geschreven en het afsluitende duo "First-Time Mother’s Joy (Flying)" en "Down Poured The Heavens" is bloedstollend mooi. Een beetje vreemd en misplaatst tussen de rest maar ook best goed is "In A Funny Way" dat heelder drums recycleert uit het oeuvre van Phil Spector.

Zelf noemen de heren hun nieuwste "hun lenteplaat" na herfstplaat Deserter’s Songs en winterplaat All Is Dream. Dàt kunnen we alvast bevestigen: The Secret Migration heeft een erg pastoraal en vredig karakter. En daar schuilt de angel in deze collectie songs: iets te vaak ligt in deze al te zelfgenoegzame vrede de grens met de new age vervaarlijk dichtbij.

De grote tevredenheid die de groep uitstraalt haalt immers het leven uit de plaat. Happy people have no stories is een cliché zo hoog als de Empire State Building, maar het is even vaak ook zo waar in de muziek. Dat leidt op The Secret Migration tot een plaat die je maar niet lijkt binnen te laten tot je na lang zoeken beseft dat er niets is om in te stappen: er is enkel een gevel, een herkenbaar Mercury Revgeluid, maar daaronder gaat nauwelijks iets schuil.

Dat is nog het ergst voelbaar in "Diamonds" en "Black Forest (Lorelei)". Het zijn nummers die onopgemerkt voorbijglijden. Je doet wel je best om ze eens nader te beluisteren, maar nog voor je halverwege de song zit, ben je toch weer met iets anders bezig. No hopes, no harm: just another false alarm: deze songs hebben niets te melden, en dat geldt ook voor "Arise" waarin de pompeuze drums niet voldoende zijn om onze aandacht vast te houden.

The Secret Migration hangt als los zand aan elkaar. IJzersterke tracks worden afgewisseld met songs die ronduit drab zijn en erger: nergens — ook in de goeie songs niet — is deze groep nog spannend. Na twee briljante albums heeft Mercury Rev zijn trucje gevonden en dat blijft ze toepassen met wisselend succes. The Secret Migration is het geluid van stagnatie.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 + zes =