Lemon Jelly maakt elektronische muziek, maar is tegelijkertijd zo design dat zelfs de wenkbrauwen van Philip Starck er niet onberoerd onder blijven. Doorgaans gebruiken wij design om koffie uit te drinken, op te zitten of domweg op de kast te zetten maar zo af en toe mag het ook wel eens in de cd-speler.
”Koffietafel-muziek”, zo noemde een Britse recensent Lemon Jelly en hij heeft wel een punt. Hun vorige albums vielen al op door het afwijkende formaat van het zeer verzorgde hoesje en de opvallende, felle kleuren waarin ze hun muziek verpakken. Met ’64 – ’95 gaan de heren Deakin en Franglen nog een stapje verder: naast de gewone Cd-versie van het album, is er nu ook een DVD te koop waar de negen nummers van clips voorzien zijn. Best leuk, zo’n muziek-DVD, maar best onhandig op de trein of in de auto, dus als ze daar volgende keer rekening mee kunnen houden dan hoeft de fan geen tweemaal in de buidel te tasten.
Laten we echter bij de muziek beginnen. Van hun vorige albums weten we wat te verwachten van Lemon Jelly: licht psychedelische rave-muziek die zichzelf niet te serieus neemt en het goed doet bij TV-makers. Om niet al te hard in herhaling te vallen doen ze (drie jaar na hun vorige Lost Horizons) hetzelfde maar nu met een concept eromheen. Elk nummer is rond één sample gebouwd en heeft het jaartal als titel. Om het toch nog een beetje overzichtelijk te houden, hebben ze er ook subtitels aan toegevoegd.
Op “’88 a.k.a. Come Down On Me” doen ze bijvoorbeeld iets zeer verrassends en leuks met “The Blue Garden” van über-stonerockers The Masters of Reality. Over het algemeen is het concept echter gewoon een leuke gimmick. ’64 – ’95 klinkt niet zoveel anders dan hun vorige albums: licht stuiterende beatjes, een grappige break na drie minuten (als het wat eentonig dreigt te worden) en als het even kan een geinige sample erdoor. Als we een beetje stout zijn: The Chemical Brothers zonder rock ’n roll.
Lemon Jelly in de cd-speler garandeert echter nog steeds een goed humeur. Zot doen op “’79 a.k.a. The Shouty Track” of “’76 a.k.a. The Slow Train” is altijd leuk na een werkdag en pakweg “’75 a.k.a. Stay With You” biedt een ideale soundtrack voor het vrijdagavondse worstelen met haar, gel en snit voor de spiegel. Lemon Jelly blijft synoniem voor luchtige muziek die zelfs de grootste brompot weet op te vrolijken en ook wij houden op vrij regelmatige basis van dit soort dansmuziek. Zo ontzettend veel kunnen we dus eigenlijk niet tegen dit album hebben.
Toch roept ’64 – ’95 een lichte weerzin op. Het is iets té design. Het concept is leuk, maar voegt in feite niets toe. Het lijkt iets te uitgekiend allemaal, bijna klinisch. Beide heren hebben hun roots in de design- en reclamewereld en we verdenken hen van een klein marktonderzoek voor ze aan dit album begonnen te werken. Het mooie hoesje past perfect op uw koffietafel; de muziek lijkt geschreven voor reclame-spots en televisie; de DVD met clips roept er om gelooped te staan op flatscreens in een trendy restaurant, bar of discotheek.
Dat alles doet natuurlijk niets af aan de kwaliteit van de muziek, maar dat beetje meer aan bezieling, durf en smerigheid maakt dat we gemakkelijker naar The Chemical Brothers dan naar Lemon Jelly zullen grijpen. Zolang we nog geen eigenaar zijn van een hippe bar of restaurant of niet in de reclame of bij de TV werken natuurlijk. Tot dan is ’64 – ’95 een zeer verdienstelijk album dat op regelmatige basis ons humeur mag opkrikken. Niet meer, niet minder.
