Een klein jaartje na zijn debuut brengt Cass McCombs een nieuw album uit. PREfection klinkt verrassend steviger dan het debuut zonder echter de sterktes van het eerste album uit het oog te verliezen. En toch raken we alweer niet helemaal overtuigd door ’s mans kunnen.
A was zonder meer een mooi debuutalbum van rijzende ster McCombs en toonde duidelijk wat de man in zijn mars had. Het liet ons echter in het muzikaal ijzersterke 2004 teveel met een onverzadigd gevoel achter om het eindejaarslijstje te halen. De gitaarklanken en zoetgevooisde stem van McCombs waren evenwel in combinatie met zijn talent als songschrijver en een goed ontwikkeld gevoel voor cynisme voldoende om ook bij ons niet onopgemerkt voorbij te gaan. Op zijn moeilijke tweede gaat McCombs iets vaker de hardere tour op en dat gaat hem wonderwel af.
"Equinox", "She’s Still Suffering" en "Cuckoo" zijn McCombs pur sang zoals we ook al hoorden op A: de ijle gitaarklanken en McCombs’ stem in samenhang met zijn flair voor bizarre teksten (deze maal is het tekstboekje bijgesloten for his and her pleasure). "Subtraction" heeft een feel die ons onwillekeurig terug doet denken aan The Housemartins — kent u "Happy Hour" met Norman "Fat Boy Slim" op bas nog? — zij het dat McCombs een flinke scheut sarcasme door de drankjes mengt, en "Multiple Suns" laat dan weer een zware bas en drum een gevecht aangaan met afgemeten gitaaraanhalen.
Na het onrustigere "Multiple Suns" gaat hij op "Tourist Women" volledig de postpunk / wave-tour op met scheurende gitaaruithalen. Ook op "Bury Mary" wordt een onrustig, speels ritme bovengehaald waardoor het geheel nog het meeste klinkt als een punksong uitgevoerd door een soulgroep. Haal u The Platters voor de geest die "Anarchy In The UK" spelen en u krijgt vaagweg een idee van hoe de song klinkt. "Sacred Heart" neemt wat gas terug en speelt voor een eerste maal voorzichtig leentjebuur bij The Smiths. The Smiths zijn, naast Echo and the Bunnymen en XTC, trouwens de sterkste invloeden te noemen voor dit album van McCombs.
PREfection is Gefundeness Fressen voor wie hield van A, maar ook voor hen die maar niet genoeg krijgen van die Britse eightiesgroepen die — de tong zwaar in de kaak — het sp(l)een van het leven bezongen. McCombs moet er echter op letten zich niet te veel in spielereien en genreoefeningen te verliezen. In tegenstelling tot zijn grote voorbeelden bewandelt hij de dunne lijn tussen pathetiek en ironie niet altijd even zeker. Voorlopig nog standvastig genoeg is het gevaar om over te hellen zeer denkbaar geworden.
Terwijl McCombs opnieuw zijn talenten als songschrijver toont, blijft hij net als bij zijn eerste album te veel de observator om ons echt te raken. Zijn onmiskenbare talenten maken van PREfection een knap plaatje, maar opnieuw bouwt hij een klinische afstandelijkheid in waardoor de songs niet door weten te breken. En dat maakt van PREfection een knappe plaat maar geen briljante. Jammer.
