Sufjan Stevens :: Seven Swans

Sufjan Stevens behoort tot het soort goedbewaarde geheimen die eigenlijk geen geheim meer zijn. Elke rechtgeaarde liefhebber van het intiemere werk heeft de man immers al lang aan de borst gedrukt. 2004 is echter het jaar van Stevens want naast zijn nieuwe album Seven Swans werd nu ook het oudere werk in Europa uitgebracht.

Seven Swans is het vierde album voor Sufjan Stevens en misschien wel het album dat hem eindelijk ook bij een groter publiek bekend kan maken. Het intieme album is de perfecte introductie tot het werk van de man. Waar het vorige album (Greetings from) Michigan (the Great Lake State) met zijn ruim zeventig minuten zelfs bij muzikale veelvraten als ondergetekende een indigestie teweeg durfde te brengen, weet hij op het nieuwe album de fijnproever te verwennen met uitgediepte pareltjes. Muzikaal blijft alles even snor zitten, zij het dat het deze keer ietwat overzichtelijker is.

De bijna dertigjarige Stevens — hij is geboren op 1 juli 1975 — toont zich op zijn website als een volleerd grappenmaker, lees er zijn bio maar eens op na, die er niet voor terugschrikt zichzelf te relativeren — die foto’s! — maar op plaat is het allemaal ernst wat de klok slaat, met als rode draad het christelijke geloof. Na het prachtige Our Endless Numbered Days van Iron and Wine is dit het tweede album dat wij dit jaar te horen krijgen waar de lof van de heer bezongen wordt. En Sufjan meent het.

In "Abraham" wordt het bekende en beruchte verhaal over stamvader Abraham die voor God zijn eerstgeborene dient te offeren in tien korte, krachtige lijnen uit de doeken gedaan. Hoewel wij vooralsnog zweren bij Genesis, hoofdstuk 22, vers 1-13, geeft Abraham de essentie mooi weer. "He Woke Me Up Again" bejubelt het verloren schaap dat zijn weg terug vindt naar de kudde en gooit er zowaar een halleluja ondersteund door een luimige hammond tussen. Ook "Seven Swans" en "The Transfiguration" behandelen facetten van het geloof.

Het album opent sterk met "All The Trees Of The Field Will Clap Their Hands" dat steunt op een voorzichtig plukkende banjo waarboven Sufjan Stevens half zingend half fluisterend zijn teksten vlijt, engelenstemmen maken het geheel af. Ook "This Dress Looks Nice On You" steunt voornamelijk op één instrument, in dit geval een akoestische gitaar. De zachte stem van Stevens klinkt zoetgevooisder dan ooit. Pas op "In The Devil’s Territory" wordt het instrumentarium uitgebouwd al blijft Sufjan de boventoon voeren. Gek genoeg ademt deze song dezelfde eenvoudige sfeer uit die ook de vorige nummers kenmerkten.

De grote kracht van Sufjan Stevens ligt in de eenvoud die hij in zijn nummers weet te leggen. Nu eens ingetogen, dan voluit gaand ademen ze allen eenzelfde sfeer uit. Voorzichtig en behoedzaam besluipen ze de luisteraar om langzaam maar zeker het hart in te palmen. We zouden er zowaar de christelijke boodschap bij vergeten of net niet natuurlijk. Het is weinigen gegeven om het ene sterke album na het andere uit te brengen. Stevens slaagt er niet alleen in maar doet het ook nog eens op een verdomd jonge leeftijd. Seven Swans is een (h)eerlijk album dat recht naar het hart gaat.

Na drie nummers waren we verkocht, woorden schieten te kort om de rest van het album te schetsen: breekbaar, intimistisch, hoopvol, eerlijk,…Dit is een album dat je moet ondergaan. Sommigen zullen het deprimerend vinden of klagerig, wij vinden het geniaal. Misschien haakt u wel af op de christelijke boodschap maar ach, u stoort zich toch ook niet aan het zoveelste nummer over de liefde? Welaan dan, Loop niet de kans een prachtplaat te missen. Halleluja nog aan toe!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 + 14 =