Over exact een maand verschijnt nog zo’n pleister op dit houten rampjaar: The Ascension van Sufjan Stevens, de officiële opvolger van het pakkende, persoonlijke Carrie And Lowell uit 2015. Met “Video Game” licht Stevens een tweede tipje van de sluier op.
Of eigenlijk het derde, want na eerste single “America”, gaf Stevens ook b-kantje “My Rajneesh” vrij. Of zeg maar serieuze b-kant, met een duur van ruim 10 minuten en veel meer waard dan die status. Het is nu al zonde dat het niet op The Ascension zal prijken. L’embarras du choix? De eerste songs, waaronder die pekdonkere aanklacht tegen de huidige staat van Amerika, huwelijken de muzikaliteit van The Age Of Adz uit aan de intimiteit van Carrie And Lowell. Een weemoedig muzikaal festijn is het resultaat.
“Video Games” gaat nog een stapje verder, maar dan met vintage 80’s synths. Het evenaart, verrassend genoeg na de twee eerder geloste epossen, de catchiness van het bloedmooie “Mystery Of Love” dat hij schreef voor de soundtrack van “Call Me By Your Name”. Om het met de woorden van Stevens zelf te zeggen, gaat het nummer over de maatschappij van vandaag “where the value of people is quantified by likes, followers, listeners and views. So many people are seeking attention for the wrong reasons.” Het resulteert in fulmineringen als “I don’t care if everybody else is into it / I don’t care if it’s a popular refrain / I don’t wanna be a puppet in a theater / I don’t wanna play your video game.”
In de videoclip is, ironisch genoeg, Jalaiah Harmon, de bedenkster van het op sociale media hyperpopulaire Renegade-dansje, te zien die ook de danschoreo voor het nummer bedacht. De voorbode van een wellicht kleurrijk album, ook als we van de hoes van The Ascension mogen uitgaan. 15 september dus.
