We lazen al dat dit Sonic Youth’s twaalfde, dertiende en negentiende is, ons maakt de telwijze niets uit. Feit is: een eerste slechte recensie moet de groep nog steeds krijgen en dit zal hem ook al niet zijn. Sonic Nurse lijkt een voorspelbaar album, maar dat is het niet als het wat tijd wordt gegund. En zo bewijst Sonic Youth maar weer eens dat het idee dat elke groep ook slechte platen maakt, klinkklare onzin is.
Op het eerste gezicht lijkt Sonic Nurse een voordborduurseltje op het trio A Thousand Leaves, NYC Ghosts & Flowers en Murray Street. Op deze platen ging de groep steeds meer de melodie omhelzen en ze in een innige knuffel tegen dissonantie drukken. De single "Unmade Bed" bracht ons al een heerlijke popsong versierd met een klein laagje prikkeldraad. Het zoeken naar patronen in de muziek door de luisteraar, lijkt eenvoudiger dan in het verleden.
Maar nee, schijn bedriegt en een flink aantal luisterbeurten later onthult dit album langzaam haar lading geheimen. Jep, "pattern recognition is kind of slow". De schatten van dit album zitten net in het voortzetten van drie eerder genoemde albums, maar ook in het teruggrijpen naar elementen uit minder geroemd werk als bijvoorbeeld Experimental Jet Set, Trash and No Star, een ietwat anonieme plek uit het oeuvre van de groep.
De echo’s van Experimental Jet Set… vinden we in "Kim Gordon and the Artur Doyle Hand Cream". We horen sporen van de Kim uit Dirty. La Gordon zoals we haar meer dan een decennium geleden leerden kennen op Torhout/Werchter. We hebben haar een tijdje gemist! Ze is ook in goeden doen in "Dude Ranch Nurse".
Dit nummer toont aan dat SY nog steeds gedreven op zoek gaat naar nieuwe geluiden. We registreren één missertje. Het biebje in het begin van "I Love You Golden Blue" irriteert mateloos, telkens kijken we op en verwachten we een smsje: overbodig in wat voor de rest overigens een heerlijk nummer is. Zowat het dichtste dat Sonic Youth kan komen bij een openingsnummer voor een trouwfeest.
Sonic Nurse is een politiek album, want Amerika is ziek. Welke ziekte dat dan wel is, daarover heeft iedereen wel een opinie. Toch is het zeker niet de maatschappelijke aanklacht die Daydream Nation was. De verwijzingen naar de oorlog in Irak en Bush’s politieke ’realisaties’ druipen echter uit de stereo.
Zoals gebruikelijk krijgt Lee Ranaldo pas op het einde van de plaat zijn forum. Paper Cut Exit is Lee’s ding en laat net zijn songs, de nummers zijn die we met de tijd het meest gingen appreciëren. Dom, maar we hebben het licht pas gezien toen we hem op de Washing Machine-tour "Saucer-Like" en "Skip Tracer" live zagen brengen. Ook zijn nummer op Sonic Nurse kan het gevecht met de tijd moeiteloos weerstaan.
Thurston Moore neemt zowat de helft van de songs voor zijn rekening. Ook hij wordt ouder en de agressie vloeit een beetje uit hem. Het krijsen, roepen en tieren een beetje verbleekt, zingt hij veel ingetogener en opvallend sober. Het rebelse uit de zang is misschien teruggedrongen, het kritische en de agressie in zijn teksten niet. Met "Peace Attack" en "Dripping Dream" als illustraties.
Op 28 augustus staat Sonic Youth op Feest in het Park in Oudenaarde. Laat het voorspelbare geweld van Pukkelpop de week voordien even schieten en geniet van dit nieuwe werk van één van de meest relevante groepen van de laatste twintig jaar. Ons ticket is al besteld.
