Einstürzende Neubauten :: Perpetuum Mobile

Einstürzende Neubauten hoeven we u niet meer voor te stellen,
tenzij u de afgelopen decennia op een andere planeet verbleef (en
zelfs daar was de kans groot dat u het brein van Blixa Bargeld
tegen het lijf zweefde.) Einstürzende Neubauten is namelijk zo één
van die groepen waarvan de meeste mensen menen te kunnen
meespreken, zonder ook maar één seconde van hun platen gehoord te
hebben. Maar zij die denken dat de muziek van de Berlijners nog
steeds klinkt als ‘instortende nieuwbouw’, weten niet wat ze
missen. Want laten we er geen doekjes om winden: ‘Perpetuum
Mobile’, het laatste bouwwerk van ploegbaas Blixa Bargeld en zijn
gasten, is een meesterwerk. Ik kan me best voorstellen dat er fans
van het eerste uur zijn die zich het afgelopen decennium bij elke
nieuwe plaat steeds meer verraden voelden door hun idolen, en ook
bij deze cd zullen zij van frustratie en colère met hun
hoofd tegen de muur bonken (tot ze vanzelf klinken als de
debuutplaat van E.N.). Ik stel echter voor dat we ons om hen niet
bekommeren, want wanneer Bargeld en co volgend jaar met een plaat
vol polka’s en walsen voor de pinnen komen, dan nog zal het
resultaat de moeite lonen. Want sluit tien willekeurige muzikanten
op in een wc-hokje en laat hen luidruchtig hun gevoeg doen, dan nog
haal je er de leden van Einstürzende Neubauten uit. Dit om maar te
zeggen wat een unieke sound deze lieden produceren.
Het instrumentarium waarvan zij zich bedienen op ‘Perpetuum Mobile’
is nog steeds opmerkelijk te noemen (luchtcompressor en autoband
spelen een prominente rol op dit album), de aanpak is meer dan ooit
songgericht. En die songs zijn stuk voor stuk af. ‘Silence is
Sexy'(2000), de vorige studioplaat van de groep, was al een stevige
stap in de richting van ‘conventionele muziek’. Maar waar gitaren,
drums, metalen buizen en lege vaten elkaar vier jaar geleden nog
hier en daar voor de voeten liepen, dan valt op ‘Perpetuum Mobile’
alles in de juiste plooi. ‘Ich Gehe Jetzt’ en ‘Selbsportrait Mit
Kater’ kregen me al bij de eerste luisterbeurt op de knieën, maar
toen moest ik de mooiste parels nog opdiepen. De schoonheid van
nummers als ‘Perpetuum Mobile’ (de 13 minuten durende titelsong,
waarin meer gebeurt dan in de volledige setlist van de gemiddelde
Marktrockaffiche), ‘Ein Seltener Vogel’ en ‘Paradiesseit’ valt
echter met geen pen te beschrijven. Dit is geen popmuziek meer…
Dit is Kunst. Dit is moderne kunst, die kil klinkt maar warm
aanvoelt. Avantgarde die met beide voeten in het eigen verleden
staat te trappelen en net daardoor vernieuwender en minder hol en
betekenisloos is dan het gros van de hedendaagse kunst.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien − negen =