Lara Croft Tomb Raider :: The Cradle Of Life




In onze reeks “films met een belachelijk lange titel”, krijgen
we na ‘Pirates Of The Caribbean: Curse
Of The Black Pearl’,
nu deze tweede Lara Croft-film. Het heeft
een tijdje geduurd voordat ik me durfde wagen aan dit tweede
vehikel voor de opgespoten borsten en lippen van Angelina Jolie.
Gedeeltelijk omdat deel één al zo slecht was dat ik tot drie weken
nadien nog met een vieze smaak in m’n mond rondliep, gedeeltelijk
omdat ik na het bekijken van ‘The League
Of Extraordinary Gentlemen’
(ook al zo’n lange titel), het niet
meteen aandurfde om een gelijkaardig project onder ogen te krijgen.
Het menselijk uithoudingsvermogen heeft zo z’n grenzen.

Tot mijn niet geringe verbazing moet ik echter toegeven dat het
al bij al nogal meeviel. ‘Cradle Of Life’ is beter dan de eerste
‘Tomb Raider’ (niet dat dat zo’n
prestatie is), en had men nu hier en daar geprobeerd een beetje
humor in de film te verwerken, dan had dit nog wel wat kunnen
worden.

Zij Wier Boezem De Zwaartekracht Tart En Wier Lippen Ruwweg De
Omvang En Vorm Van De Hindenburg Hebben, gaat deze keer op zoek
naar de doos van Pandora. Voor wie het niet mocht weten: bij het
ontstaan van het leven op aarde, zat deze doos schijnbaar mee in
het pretpakket, als dodelijke tegenhanger. Alle mogelijke
verschrikkingen, ziektes, oorlogen en het verzameld werk van Jerry
Bruckheimer zit in die doos, dus wie hem openmaakt, zal z’n beste
dag niet beleven, zoveel is wel duidelijk. Een megalomane zakenman
(weeral één!), is vastbesloten die doos te vinden en te verkopen
aan welke gek ook maar het meeste wil bieden. Lara Wondertepels
dient hem tegen te houden, wat in essentie betekent dat ze samen
met een vroegere amant op zoek gaat naar een globe, die de weg zal
wijzen naar “the cradle of life”, waar de doos van Pandora zich
bevindt.

Zoals gebruikelijk met dit soort films, wil ik u de meest
blatante overtredingen van de wetten van de logica niet besparen:
Angelina Jolie die met een welgemikte linkse een haai (ik herhaal:
een haai!) op de vlucht slaat, een slippend paard, een motorrit
over de Chinese Muur (hoe geraak je daarop, denk ik dan), en een
einde vol vreemdsoortige figuren die zo uit ‘The Lord Of The Rings’ weggelopen lijken. Op
zoek gaan naar logica of geloofwaardigheid in dat verhaal, is een
verloren zaak, zeker als u weet dat één van de schrijvers van
‘Cradle Of Life’ Steven E. De Souza was, schrijver en regisseur van
‘Street Fighter’. Als dàt nog geen waarschuwing is van het niveau
waarop de gebeurenissen zich zullen voltrekken. Maar in
tegenstelling tot de vorige keer, kun je als publiek wél volgen wat
er allemaal gaande is, het is op z’n minst duidelijk wat het doel
is van de hyperkinetische onzin op het scherm. In de eerste
‘Tomb Raider’ had je daar maar al te
vaak het raden naar.

Ook de actiescènes zijn beter in beeld gezet dan de vorige keer.
Jan de Bont, een goeie “director of photography” die vervolgens een
slechte regisseur werd, weet voor de duivel niet hoe hij een
degelijk verhaal moet vertellen of een reële emotie op het scherm
moet toveren, maar hij weet wél hoe hij een gevecht moet
choreograferen. Let bijvoorbeeld op een duel tussen Croft en een
Chinese gangster, waarbij Lara’s bewegingen gebaseerd lijken te
zijn op die van Britse officieren tijdens het veranderen van de
wacht voor Buckingham Palace. Die scène is helder in beeld gezet,
en slaagt er zelfs in om het publiek mee te slepen. Knap
gedaan.

Dat was het goeie nieuws. Het slechte nieuws is, dat al het
voorgaande in essentie betekent dat we een beter in beeld gezette,
en ietwat zinniger versie krijgen van dezelfde zoutloze pap die we
twee jaar geleden te vreten kregen. Angelina Jolie schijnt zich zo
hard te concentreren op haar Brits accent dat ze vergeet om zich te
amuseren in de hoofdrol. In ‘Cradle Of Life’ komt haar personage
evenmin tot leven als in de videospelletjes, misschien zelfs
minder: ze is een figuurtje dat van hot naar her rent en af en toe
een summiere regel dialoog uitspreekt. Maar ze heeft geen
persoonlijkheid, er is geen enkele reden waarom we haar
uitgesproken sympathiek of interessant zouden moeten vinden. De
Bont en compagnie ondernemen wel degelijk pogingen, door er een
halfzachte liefdesgeschiedenis bij te sleuren, maar heel die
subplot voelt enkel geforceerd aan, een uitgesproken poging van de
makers om toch maar te kunnen zeggen dat ze het menselijk aspect
niet vergeten waren.

Dat gebrek aan amusement overheerst trouwens de hele film: de
algemene sfeer is somber, met personages die ten alle tijden een
pokerface houden en actiesegmenten die schijnbaar geen ruimte laten
voor humor. ‘Cradle Of Life’ is dan wel spectaculair, maar het is
niet fun, en dat zorgt ervoor dat het na pakweg een uur moeilijk
wordt om er nog veel langer je aandacht bij te houden.

Angelina Jolie’s tweede avontuur als Lara Croft werd een
zielloze effectenshow, waarin zelfs de speciale effecten niets zijn
om over naar huis te schrijven (die afdaling naar de Chinese muur
moet één van de meest betreurenswaardige stukjes CGI van de laatste
jaren zijn). Hier en daar zit een mooi stukje actie, en is de plot
samenhangender, hoewel niet logischer, dan die van deel één, maar
het is en blijft en de zoveelste “action extravaganza”, vol van
“sound and fury, signifying nothing”.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 + 11 =