Van Wilder :: Party Liaison



94 min. / USA

Bovenstaande is althans de titel waaronder onze vrienden
van de andere kant van de oceaan dit armzalig excuus voor een film
in de Europese zalen droppen. In de VS heet hij ‘National Lampoon’s
Van Wilder’, en wie de naam ‘National Lampoon’ kent, weet dus wel
min of meer wat hij kan verwachten. Die merknaam was immers tijdens
de jaren tachtig zowat integraal verantwoordelijk voor de carrière
van Chevy Chase (iemand die wil rechtstaan om daarvoor te
applaudisseren?) en zadelde ons op met een schier eindeloze serie
flauwe tot onuitstaanbaar flauwe komedies. ‘Van Wilder’ vormt geen
uitzondering op die regel.

In de traditie van recente meesterwerkjes zoals ‘American Pie’,
‘Scary Movie’, ‘Road Trip’, ‘Loser’, ‘Tomcats’ en ga zo maar door
probeert ‘Van Wilder’ zijn deel van de koek van smakeloze
jongerenkomedies op te eisen. Hét grote voorbeeld waar keer op keer
naar verwezen wordt, is ‘National Lampoon’s Animal House’, de
grootvader van alle geile-studentenkomedies, die in de VS een soort
van klassieker is geworden. Hier is de film nauwelijks gekend, en
daar mist u niets mee. U weet namelijk zo òòk wel waar ‘Van Wilder’
op zal uitdraaien: de weinig interessante escapades van een bende
hele domme jongens en nog meer hele domme meisjes die enkel
schijnen te leven op de energie die tussen hun benen gegenereerd
wordt en anderhalf uur lang over het scherm paraderen alsof ze ook
echt wat te melden hebben.

De plot, vraagt u? Wat kan u die schelen? Oké, omdat u aandringt:
Van Wilder (Ryan Reynolds) zit in z’n zevende jaar op de
universiteit, en is gaandeweg een soort van legende geworden.
Hoewel hij nooit naar de les gaat, vult hij zijn dagen met allerlei
organisaties, feestjes, hulpprogramma’s enzovoort. Een all round
good egg, dus, hoewel hij niet bijster intelligent is. Wanneer zijn
vader het vertikt om zijn leergeld nog verder te betalen, moet Van
andere oplossingen vinden om de harde realiteit – een job! – te
vermijden. Na een gefaalde poging geld te slaan uit topless
bijlessen, besluit hij tegen betaling de kneusjes van de unief aan
spectaculaire parties te helpen om hun imago op te krikken.

Ondertussen krijgen we Tara Reid als de noodzakelijke love
interest, die een artikel over Van moet schrijven voor het
studentenblad, en gaandeweg inziet dat de losbol eigenlijk – snif!
– een heel gevoelige jongen met een hart van goud is. Haar
gluiperig, medicijnen studerend en vroegtijdig ejaculerend
vriendje, laat ze gelijk voor hem vallen. Hoe zou u zelf
zijn?

De eerste vraag die zich stelt, is hoe hoog ‘Van Wilder’ scoort op
de gross out-schaal, een subjectief meetwerktuig waar ik dringend
een patent op dien te nemen. Laten we hem de Schaal van Wayans
noemen. Als we ‘Scary Movie 2’ als het summum van over de top,
volslagen overbodige, onleuke, dégoutante wansmakelijke humor
nemen, en aan de andere kant zetten we… oh, ik weet niet, laat
ons zeggen ‘Dr. Strangelove’ of zo, hoe hoog scoort deze film dan?
Wel, laten we eens kijken. We krijgen een glazen oog dat als
balletje in een voetbalspelletje wordt gebruikt, een hond met
gigantische testikels, bejaardenseks, gebakjes met (mijn favoriet)
ingebakken hondensperma én een luidruchtig geval van hevige
schijterij, waaraan wordt toegegeven in een afvalemmer. Olé! Wie nu
plots de behoefte voelt om gelijk z’n jas aan te schieten en naar
de bioscoop te racen: go for it! Maar kom nooit onder mijn
ogen.

Ryan Reynolds kent u misschien nog van de komische reeks ‘Two Guys
and a Girl’ – ik moet toegeven die serie nooit gezien te hebben,
maar als Van vond ik hem volkomen onopvallend. Hij stoorde me niet
echt – hoe kun je van zo’n rol dan ook iets memorabels maken? –
maar toon me morgen een foto van hem, en de kans is groot dat ik
hem niet eens meer zou herkennen tussen alle andere
wegwerpgezichten die de televisie ons al heeft gegeven. Voor het
overige krijgen we de terugkeer van Reid als alweer het liefje van
de romantische held (zie ook de beide ‘American Pie’-films), Paul
Gleason als knorrige professor die hier zijn veel betere rol als
schofterige leerkracht uit ‘The Breakfast Club’ nog eens dunnetjes
overdoet, én Curtis Armstrong, één van de originele nerds uit ‘The
Revenge Of The Nerds’, als een agent van de campuspolitie. Altijd
leuk om te zien hoe acteurs evolueren in hun carrière, een
repertoire van uiteenlopende rollen opbouwen.

Valt er dan helemààl niet te lachen? Jawel, één of twee keer, met
de Indische sidekick van Van, genaamd (hou u vast) Taj Mahal. Heel
af en toe heeft de jongen nog eens een one-liner die een glimlach
kon losweken van mijn voor het overige in een verveelde grimas
versteend gezicht. Ik zal u gelijk de beste meegeven, dan hoeft u
daarvoor geen anderhalf uur van uw leven te verspillen: I came here
to study the great American art of muff diving. Voilà, dat was ‘m.
Zonder dank.

http://www.nationallampoon.com/vanwilder/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 − 5 =