Training day



117 min. / USA

Denzel Washington heeft één van de beste reputaties in
Hollywood: hij speelde tot nu toe altijd de goeie en hij deed dat
op een goeie manier; hij is al jaar en dag getrouwd met dezelfde
vrouw, hij heeft kinderen waar hij in interviews wel eens vertederd
over wil spreken, hij weet hoe hij met de pers moet omgaan…
Kortom, hij is gewoon een all round good egg.

Toen hij in maart 2002 de oscar voor beste acteur mee naar huis
nam, hadden velen dan ook de indruk dat dat hoog tijd was. Eerder
had hij al een beeldje voor beste bijrol gekregen voor zijn rol in
‘Glory’, maar sindsdien was hij over het hoofd gekeken voor
‘Malcolm X’ en ‘The Hurricane’, iets wat ongetwijfeld niet het
geval zou zijn geweest indien hij blank was.

Voor ‘Training Day’ was het dan eindelijk zo ver, maar je kijkt
naar de film en je vraagt je af: waarom nu voor deze film? Want er
is, buiten de vertolking van Washington, immers niet veel dat deze
misdaadthriller boven de middelmaat kan uitheffen.

Ethan Hawke, acteur tegen wil en dank, speelt een groentje bij de
antidrugsbrigade, die één dag mee moet rijden met ervaren rot
Washington om de knepen van het vak te leren. De indruk die hij
tijdens die eerste dag maakt, zal bepalen of hij verder mag werken
in het team, dus hij wil het goed doen. Maar dan heeft hij buiten
de waanzinnige praktijken gerekend die Washington erop nahoudt. De
flik ramt verdachten in elkaar in plaats van ze in te rekenen,
neemt steekpenningen aan en dwingt Hawke zelfs om drugs te roken
onder het motto: ken wat je bestrijdt. Gedurende de lange, harde
dag waarop Hawke zijn vak leert, verzakt Washington steeds verder
in een oneindige poel van corruptie en verderf.

Op zichzelf had dat gegeven best een goeie film kunnen opleveren,
en een paar vroege scènes geven ook die indruk. Washington is een
indrukwekkende aanwezigheid, met zijn baardje, de gouden kettingen
om z’n hals, het leren vestje. Zo gauw we hem zien, weten we dat
hij voor geen meter deugt. En hoewel het scenario nog heel wat
gekke wendingen in zijn personage zal vereisen, weet Washington
toch een consequent personage uit te bouwen, een flik die even
idealistisch begon als Hawke, maar gaandeweg zijn ziel verloor.
Zoals een slimme man ooit zei: “als je monsters bestrijdt, pas er
dan voor op zelf geen monster te worden”. Ja, het gegeven werkt wel
en de acteur werkt maar al te goed. Het is het verhaal dat niet
echt mee wil.

Gedurende die ene dag laat Washington Hawke marihuana met PCP
roken, verijdelen ze een verkrachting, persen ze een groepje jonge
druggebruikers af, worden ze beschoten, overvallen ze een dealer
waar ze eerder een afspraak mee hadden, wordt Hawke in de val
gelokt door een familie dealers enzovoort en zoverder. John
McClane, Bruce Willis’ personage uit ‘Die Hard’, maakt zoveel nog
niet mee in één dag, en hoe langer de martelgang voortgaat, hoe
onwaarschijnlijker het allemaal gaat lijken.

Wat mij ook tegenstak, was het gebrek aan samenhang in de film. De
twee flikken, de één goed, de ander slecht, rijden van zaak naar
zaak en doen alles wat niet mag. De enige rode draad doorheen de
film zijn de personages, voor het overige heeft de ene scène
schijnbaar niks met de volgende maken. Tegen de tijd dat de film
een half uur oud is, hebben we als publiek echt wel door dat
Washington niet deugt, en al het overige is enkel expositie over
een personage dat dit niet nodig heeft.

Regisseur Antoine Fuqua houdt de pas erin, maar kan niet verbergen
dat het uiteindelijk allemaal een storm in een glas water is. De
voorvallen in de film zijn enkel dat; voorvallen, die nooit aan
elkaar geregen worden tot een plot die naam waardig. De personages
leren we nooit echt kennen, ze zijn clichés en bijgevolg is de
uitkomst van de morele keuzes waarvoor de held zich geplaatst ziet,
al bij voorbaat gekend. Ethan Hawke acteert ingehouden, wisselt
tussen verontwaardiging en schoorvoetende waardering van
Washingtons schijnbaar eerbare motieven. Maar hij heeft geen echt
personage, enkel een stereotype. Net als Washington zelf trouwens,
die op een uitstekende manier over the top gaat. Als je dan toch al
zo’n rol moet spelen, dan kun je er beter maar meteen wat plezier
aan beleven.

‘Training Day zal waarschijnlijk alleen herinnerd worden als de
film die Denzel Washington eindelijk zijn oscar bezorgde. En hoewel
het de brave man zeer gegund is, had het echt niet voor deze film
moeten zijn.

http://www.trainingday.warnerbros.com

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 4 =