Independent-regisseur Richard Linklater en zijn landgenoot Ethan Hawke bouwden doorheen de jaren een langlopende werkrelatie op die al ruim drie decennia standhoudt en hen in staat stelt om het beste van zichzelf én de ander naar boven te halen. Blue Moon markeert hun negende samenwerking en is een verademing binnen het hedendaagse Amerikaanse filmlandschap.
In Blue Moon schetst Linklater het portret van de vroeg gestorven Amerikaanse dichter en liedjesschrijver Lorenz Hart, die gedurende meer dan twintig jaar een gevierd duo vormde met componist en theaterproducent Richard Rodgers. Met tijdloze nummers zoals “The Lady Is a Tramp”, “Isn’t It Romantic?”, “My Funny Valentine” en de titelsong “Blue Moon” leverden ze een legendarisch geworden bijdrage aan the Great American songbook. Het verhaal van dit vruchtbare teamwerk lag reeds aan de basis van Words and Music, een MGM-musical uit 1948 met Mickey Rooney in de hoofdrol. Blue Moon is echter geen biopic in de klassieke zin. Met de film wijkt de maker van de wondermooie Before-trilogie en Boyhood immers af van de conventies die vaak gepaard gaan met dit genre en legt het moment vast waarop het tot een split kwam tussen Hart en Rodgers, en de gewezen partners elk hun eigen weg gingen.
Afgezien van de korte proloog speelt Blue Moon zich volledig af tijdens één bewuste avond – meer bepaald op 31 maart 1943 – toen de musical Oklahoma! zijn première beleefde. Lorenz Hart, die zich tegen die tijd helemaal had overgegeven aan zijn alcoholverslaving en met een depressie kampte, beseft dat de opvoering (het eerste project waarvoor Rodgers in zee ging met Oscar Hammerstein II) een doorslaand succes zal worden. Bijgevolg kan hij zijn jaloezie niet onder stoelen of banken steken en grijpt Hart, die ongeveer zes maanden later zal overlijden aan de complicaties van een longontsteking, naar de fles om de creatieve breuk door te spoelen.
Vanaf dat ogenblik situeert Blue Moon zich uitsluitend op één locatie: Sardi’s, een restaurant dat in het hart van het theaterdistrict in New York ligt en sinds 1921 een begrip werd op Broadway. Het is daar waar Hart aan de toog blijft plakken, alsook waar de afterparty van Oklahoma! zich zal voltrekken. Door deze centrale plaats krijgt Blue Moon een uitgesproken theatraal karakter en lijkt de prent min of meer op een ‘verfilmd’ toneelstuk, maar dit staat de kwaliteit niet in het minst in de weg. Meer nog: de dynamische humor en niet aflatende stroom van dialogen (vol bijtende observaties en sarcasme: “Oklahoma! would halt in pain if people could only hear the eight bars of music that are in my heart and I should know because I have been to eight bars tonight”) geven de bitterzoete film net dat tikkeltje extra.
We zien Hart als een echte spraakwaterval, een man met een tegendraadse kijk op de wereld, die zijn innerlijke pijn echter niet kan verbergen. Hij is een gevallen kunstenaar met meerdere gezichten: rokkenjager, verdoken homoseksueel en verbitterde cynicus, maar evenzeer een hopeloze romanticus die altijd op zoek is naar een vorm van erkenning.
Hoewel er in het echte leven geen enkele fysieke gelijkenis is tussen wijlen Lorenz Hart en Ethan Hawke, weet de veelzijdige acteur deze rol van grofgebekte, zelfingenomen dandy met veel bravoure in te vullen en volledig naar z’n hand te zetten – een prestatie die met het awardseizoen in zicht niet genegeerd mag worden. Enkele slimme camerastandpunten en grote decors wekken overigens de illusie dat Hawke zich de kleine gestalte van Hart heeft aangemeten, waardoor hij nauwelijks op schouderhoogte van zijn tegenspelers komt.
Dit belet alleszins niet dat, in de luttele scènes waarin Hawke het scherm deelt met Margaret Qualley, de film bijna vleugels krijgt. Qualley komt hooguit een kwartiertje in beeld maar steelt de show als een aantrekkelijke Yale-studente die iedereen betovert met haar charmes en Hart niet de liefde kan schenken waar hij wanhopig naar verlangt. 
Richard Linklater werkte voor dit alles met een script van romanschrijver Robert Kaplow (Me and Orson Welles) dat hij met veel flair tot leven wekt en hij blijkt de geknipte persoon om de tijdsgeest van de jaren ‘40 te capteren. David Rooney merkt in zijn lovende recensie van Blue Moon dan ook terecht op dat Linklater een filmmaker is die zijn gelijke niet kent als het gaat om het levendig houden van een film die hoofdzakelijk bestaat uit dialogen. In de handen van een minder begenadigd cineast had Blue Moon – dat in slechts vijftien dagen werd opgenomen – inderdaad makkelijk kunnen vervallen tot een namaak toneeltje vol eendimensionale karikaturen, maar Linklater weet deze valkuil met brio te omzeilen. Ofschoon de cineast – die zich voor het gefictionaliseerde verhaal liet inspireren door de correspondentie die Hart onderhield met Elizabeth Weiland – zich de nodige vrijheden permitteert, is de manier waarop hij erin slaagt om de van nostalgie doordrongen sfeer te verzoenen met de messcherpe dialogen zonder meer de grootste troef van deze film. Daardoor groeit Blue Moon uit tot een mooi eresaluut aan een iconisch figuur uit de showbusiness die, voorbij de roem, bovenal geaccepteerd en geliefd wilde worden.
