Snoop Dogg :: Paid Da Cost To Be Tha Bo$$

We hebben het altijd al een raar figuur gevonden, die Snoop Dogg. Terwijl zijn gastoptredens op albums van andere rappers de nummers direct twee à drie niveaus hoger tillen, vallen zijn eigen cd’s over het algemeen een tikje tegen. Paid Tha Cost To Be Da Bo$$ doet het beter dan de vorige albums, maar kan niet altijd overtuigen.

We waren lichtjes verrast door Snoops nieuwe album. Paid Tha Cost To Be Da Bo$$ verschilt immers qua sfeer en geluid serieus van de laatste albums van kameraden Eminem en Dr. Dre, en lijkt in dit opzicht eigenlijk eerder op de laatste van Xzibit, wat Snoop zelf niet graag zal horen. Het duurt dan ook even voor je het album naar waarde kan schatten. De muziek waarop hij zijn unieke flow los laat, steunt voornamelijk op ofwel een elektronica-achtergrond, ofwel op een eerder soulachtige groove die af en toe ook heel sterk naar motown smaakt.

Heel Xzibit is bijvoorbeeld "Stoplight", en van die elektronicasfeer krijg je een typisch voorbeeld op de prima eerste single "From Tha Chuuuch To Da Palace". Ook "Hourglass", een zelfverklaarde clubhit, doet het aardig, maar een nummer zoals "Wasn’t Your Fault" bewijst dat deze aanpak niet altijd werkt en "You Got What I Want" blijft zelfs na tien keer een twijfelgeval.

Hetzelfde geldt voor de soulkant van Paid Tha Cost To Be Da Bo$$. Zo ademt "Ballin’" een rasecht motown-nachtclub-sfeertje uit, wat verfrissend is, maar spijtig genoeg toch niet kan overtuigen omdat het een beetje te slap is voor een gangstarapper als Snoop. "Bo$$ Playa" doet het dan weer wel goed.

Sinds hij zijn eigen label Doggy Style Records uit de grond gestampt heeft, werpt Snoop Dogg zich op als beschermheer en ontdekker van nieuw jong raptalent. Dat blijkt niet alleen uit de titel van zijn nieuw album, maar ook, en vooral, uit de gastoptredens die het rijk is. Zo krijgt betrekkelijk onbekend talent een plaats naast gevestigde waarden Nate Dogg, Jay Z, en Warren G.

Meer dan de helft van Paid Tha Cost To Be Da Bo$$ steunt op een funkbeat, opnieuw met wisselend succes. "Beautiful" is uitermate mager, maar "Paper’d Up" met amusante baslijn, en vooral "The One And Only", barstend van de juiste attitude, zijn wel een schot in de roos. Bij de minst geslaagde pogingen gaat Snoop veel te hard de R&B-toer op. Meest typisch is "I Believe In You".

De laatste twee nummers van Paid Tha Cost To Be Da Bo$$ sluiten het album beter af dan dat het tot dan al geweest is en geven het de absolute grandeur die we al eerder verwacht hadden. "Batman & Robin" is niet alleen spectaculair door ondermeer de geslaagde interventie van de Lady of Rage, maar ook nog bijzonder grappig. In afsluiter "Pimp Slapp’d" grijpt Snoop Dogg nog snel de kans om Suge Knight te "dissen", waar we altijd wel voor te vinden zijn.

Snoops flow is ongetwijfeld één van de coolste in het genre, en zijn attitude dwingt respect af. Muzikaal moet hij echter nogal eens onderdoen voor grootheden als Dr. Dre en Eminem, en daar ligt het grote verschil om echt een groot publiek aan te kunnen spreken. Paid Tha Cost To Be Da Bo$$ is niet slecht, maar ook niet altijd even goed.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeventien − twaalf =