Ronny Mosuse :: Stronger

Iedereen van onze generatie kent ongetwijfeld de parochiaal brave popdeuntjes van The Radios nog wel. Toen was het al een kwestie van ervoor vallen of niet. Een dik decennium later geldt hetzelfde voor Stronger van Ronny Mosuse.

Het is een brave jongen, die Ronny Mosuse. Althans, dat kunnen we toch uit zijn tweede soloplaat afleiden. Stronger bestaat uit veertien zuivere, vrij elementaire popsongs, zonder enige uitschieters, in de traditie van The Beatles, Simon and Garfunkel en Crowded House. Eén probleem echter: het is allemaal een beetje té braaf.

Hoewel ze net voor de nodige toegankelijkheid zorgt in het begin, gaat die overdreven braafheid na een tijdje behoorlijk vervelen. "Ordinary Sinner" is bijvoorbeeld best een aardig nummer, maar mist na twee keer toch dat weerhaakje of die opvallende uitschieter dat het allemaal een beetje interessant zou moeten houden.

Dat betekent wel niet dat de nummers hol klinken. Mosuse heeft een aantal uitmuntende muzikanten weten te strikken (ondermeer Eric Melaerts op gitaar, Jean Blaute aan de keyboards, en een strijkkwartet met klasse, genaamd The Mod), en productie-gewijs kan hij zich meer dan uit de slag trekken. Daarenboven barst het album van de zangharmonieën die het geheel een aangenaam romig tintje geven.

Spijtig genoeg zijn die harmonieën ook weer te weinig uitdagend. Echt kracht komt er niet van uit. In "Today", overigens echt een prima song en het beste nummer op Stronger, kunnen we er nog met smaak van proeven, maar in "Need More Time" hebben we het wel gehad, terwijl de tweede helft van het album nog maar net begonnen is.

Stronger proeft door die harmonieën echt bijzonder hard naar Crowded House, ware het niet dat het album te weinig variatie biedt om echt constant te boeien. Waarom eens geen uitbundiger nummer, of een sausje soul of blues erover, vragen we ons af. Iets om je wakker te schudden en voor sfeercontrast te zorgen.

Ook tekstueel valt Stronger te licht uit. Het is allemaal veel te eerlijk, een beetje te naïef en we missen een ironische ondertoon, iets waar Neil Finn – "things ain’t cooking in my kitchen" – wel meester in is. Zo vangt "Done With Us" aan met: "I was crying when I wrote this, so forgive me for the way I am trying to forget you". Zo’n flauwe openingszin hoor je niet elke dag, en we gingen dan ook van complete verontwaardiging naast onze stoel zitten.

De initiële melancholie die de meeste songs omringt, wordt door de teksten met hun "everything is going to be alright"-attitude dan ook de danig nek omgewrongen. Het refrein van de eerste single "Stronger", veruit het vrolijkste nummer van het album, is een mooi voorbeeld van die attitude die ons eigenlijk iets te hard aan de catecheselessen van vroeger doet denken.

Hetzelfde geldt voor de tweede single van het album en afsluiter "Right Beside You". Fans van de zuivere pop zullen er wel pap van lusten, maar voor ons is Stronger te braaf. Het album heeft zijn momenten maar mist over het algemeen ballen, vuur, edge, spierkracht, soul, ondeugd, …, noem het wat je wil, you get the picture.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

8 + 5 =