De twijfel bekruipt ons langzamerhand. Hebben onze helden nu een meesterlijke come-backplaat gemaakt of is het gewoon meer van hetzelfde? In tijden als deze is elke glimp van "Positivity" echter nodig en dus is A New Morning meer dan welgekomen.
Het nieuwe album van Suede zou het eerste zijn dat niet onder de invloed van drugs is gemaakt. Zegt zanger Brett Anderson. Maar dat beweerde hij na elk van de vorige albums ook, dus laten we een slag om de arm houden. Wat we wel zeker weten echter, is dat A New Morning op het platteland is opgenomen, en dat is er aan te merken.
"Positivity" is de naam van de eerste single en net als de titel (Brett Anderson in een optimistische bui?) is de song een geval apart. Subtieler dan anders en met een beetje cheesy tekst ("Your smile is your credit card/and the birds sing to you/and your positivity"). Het is een ander soort Suede dan de kille glam van Head Music, het vorige en slechtste album van de Londenaren.
Single twee, "Obsessions", brengt met zijn mondharmonica ook nog een nieuw element aan, maar vanaf dan is het bekende koek die Suede serveert. "Lost in TV" had op het meesterwerk Dog Man Star kunnen staan en "One Hit to the Body" is van dezelfde lichtheid waaruit Coming up was opgetrokken.
In tegenstelling tot de kilte van Head Music ademt A new Morning warmte uit. Er zit terug kleur in Suede en een song als "Beautiful Loser" spoort ons spontaan aan Brettgewijs de heupen te shaken, in de handen te klappen en onszelf af en toe een plets op de billen te verkopen. Geef ons een microfoon en hij zwiert in het rond. We willen maar zeggen: "Beautifull Losers" heeft alles in zich om live een knaller te worden, net als "Street Life" dat een venijnig rockend broertje van Head Music’s "Can’t get enough" is.
De kleuren van de nieuwe Suede zijn echter van het erg afwasbare soort blijkt al snel en met elke draaibeurt klinkt A New Morning fletser en bleker. Songs als "Astrogirl" en "When the Rain falls" verliezen al te snel hun glans. Wat eerst opwindend klonk, klinkt al te snel bekend in de oren en de neiging A New Morning nog eens op te zetten verdwijnt.
En dan toch weer: "Lost in TV" schalt net opnieuw uit de boxen. Verdorie, meer van hetzelfde, bekende trucjes, whatever—: Suede weet nog altijd een deugdelijke song te schrijven. En dat kunnen wij appreciëren. Dit zijn tijden waarin een opgedolven Nirvanatrack meer opwinding bezorgt dan iets anders het afgelopen jaar. Als het huidige zo aanbod zo strontvervelend is, is nostalgie meer dan toegelaten. Laat het na die ellendige jaren tachtig-revival maar snel aan het begin van de jaren negentig zijn om herleefd te worden. Suede is er als eerste bij door al die jaren koppig zichzelf te zijn gebleven. Wie zei het ook alweer dat doorzetten uiteindelijk zijn vruchten afwerpt?
