Suede: meer dan drie decennia jaar in ’t vak, een schare hits waar enkel Oasis en Blur als generatiegenoten over gaan. En toch werd er in de AB niet achterovergeleund. Dit lijkt een band die eeuwig hongerig blijft. “Blijf wild”, klonk het, als was dat ook het groepsmotto.
Het was ergens in Spanje, een avond in 2023. Brett Anderson zat niet goed in zijn vel, maar Suede moést optreden; hij had geen keus. En die avond, daar op dat podium, besefte hij plots hoe belangrijk dat ook voor hem was. Hoe goéd het ging. Plots voelde hij hoe je op zo’n concert verbonden bent met alles en iedereen, hoe je dat samen maakt. Hij was ‘Dancing with the Europeans’, en dat werd meteen ook de vierde single van Antidepressants, alweer de tiende plaat van de band en de titel van deze tour. Soms moet je het niet ver zoeken.
“I got a European stain in me / And a European suffering”, zingt hij in dat bisnummer; lees het desnoods als hun anti-Brexitsong, maar toch zal Suede altijd een op en top Britse band zijn. De schoenen waarin deze groep stapt zijn van Byron naar Wilde doorgegeven, van Bowie naar Sex Pistols en The Smiths. Je hoort het ook vanavond aan het affect in de zang, wanneer Anderson dat quasi-parlando van “Antidepressants” brengt, of daarna “Trash”, de eerste hit in een set die daar niet spaarzaam mee omgaat.
Het zegt veel over Suede, een band die ondertussen meer dan 35 jaar meedraait, dat dat verbaast. Zeldzaam zijn de bands wiens recente werk de voet naast de klassiekers mag zetten. Night Thoughts en The Blue Hour, uit 2016 en 2018, kunnen dat echter. Je verwacht dus een band die hongerig recente nummers wil spelen, maar dat gebeurt slechts zelden. Meer nog: die twee platen komen er wel heel bekaaid van af, met enkel een indrukwekkende “Flytipping” als showstopper halverwege.
Neen, die langoureuze, bijna Scott Walker-achtige platen zijn alweer vergeten, want sinds COVID niets meer werd dan een hardnekkig weggeduwde herinnering, heeft Suede de punk herontdekt. Eerst met Autofiction uit 2022, daarna met Antidepressants uit 2025. Het laat horen dat de groep niet blind is voor wat er sinds een kleine tien jaar rommelt in de Britse onderbuik, maar het klopt ook. Het oude “Metal Mickey” zal straks in het slot laten horen wat voor machtige punkband er toen al in de popgroep zat, in opener “Disintegrate” hamert drummer Simon Gilbert zijn kit zowat de grond in. Je weet dan al: deze band is fighting fit.
“It’s time to release a fucking beast”, roept Anderson, en met een “Animal Nitrate” dat zonder pardon de weg vrijmaakt voor doorbraakhit “The Drowners” is duidelijk dat we hier cadeaus gaan krijgen. “New Generation” wordt opgedragen aan de nieuwe fans die de groep vanavond voor het eerst zien. Opnieuw merk je dat Suede een band is die het altijd meent. Geen halfslachtige performances, elke keer weer knalt de band zo hard als maar kan. In “Trance State” haalt bassist Mat Osman daarvoor zijn beste Peter Hook boven, Neil Codling stuurt er even kille Joy Division-synths doorheen. Toch klinkt het nummer niet als een afkooksel; daarvoor is deze band te slim.
“Blijf rowdy“, draagt de zanger ons op, maar dat is in deze al te uitverkochte zaal moeilijk. Je zou nochtans willen, een klein beetje meer de sfeer van een IDLES-concert te voelen, wat moshpitenergie. Zo hard jakkert “Shadow Self”, zo hard knalt de morsige glamrock van “Filmstar” en “Can’t Get Enough”. Gitarist Richard Oakes speelt de vette riffs met vigeur, Gilbert mokert er alweer op los. En Anderson? Die staat ondertussen, zoals gewoonlijk, alweer helemaal in het zweet, sjezend van de ene hoek van het podium naar de ander.
De rustpunten zijn hem dus gegund; ze zijn nodig en welkom. “June Rain”, van die laatste plaat, laat zich zelfs kennen als een toekomstige liveklassieker. Toch in het ‘Suedeworld’ waar Anderson het vanavond onophoudelijk over heeft; als wil hij ons vooral een avond buiten de werkelijkheid bieden. Het is een aanbod dat deze uitpuilende AB met beide handen grijpt. Hoe de a-capellafinale van een uitgekleed gebracht “Still Life” wordt meegezongen, vraagt om de term kippenvel.
Zo genereus als de eindspurt is, zo schaars de bisronde; want daar doet de band niet aan. Na een luid meegezongen “Everything Will Flow”, “So Young” and “Beautiful Ones” zijn het de “lalala’s” van dat laatste nummer die blijven doorgaan tot Suede wel moet terugkeren. Nog een keer, nu echt: “Dancing With The Europeans”, want dat nummer hoort bij Brussel, zegt Anderson; het werd hier opgenomen. Het is niet het beste nummer van de groep, maar als slotakkoord paste het hier wel; als een samenvatting van wat is geweest en ongetwijfeld nog wel terugkomt. Straks staat de band alweer op de Lokerse Feesten. U weet bij dezen dat u daar dan best wat hevig staat.
