Met een live-cd die het midden houdt tussen zijn knettergekke patchanka-verleden en zijn laidback heden financiert Manu Chao zijn volgende trip naar Zuid-Amerika. Het zij hem gegund, en dat stuk van de wereld ook. Ze wonen ocharme al zo dicht bij George W.
De timing was perfect: internationalist Manu Chao bracht zijn tweede album uit in de aanloop naar wat een hete anti-globalistische zomer zou worden. Terwijl honderdduizenden betoogden in Genua was Proxima Estacion: Esperanza de geknipte soundtrack. Was voorloper Clandestino een langzame groeier geweest, op de golven van de tijdsgeest surfte Chao met zijn tweede plots naar het wereldsterrendom.
Tegen de tijd dat Chao op zijn tournee België aandeed, was de internationale context echter ernstig gewijzigd. New York was even grondig van gezicht veranderd als had Guy Verhofstadt zijn gebit laten bijstellen en de wereld wachtte met angst en beven af hoe en waar de cowboys hun indianen zouden afknallen. Het kon dan ook niet anders of op de monitor van Chao hing de slogan “no war!”.
Toch werd het geen begrafenis die avond. Als Chao het pessimisme met één ding te lijf kon gaan dan was het wel met zijn levensbevestigende enthousiasme. Twee uur en een half stond Vorst op zijn kop. Achtduizend man maakte het concert van zijn leven mee en kwam badend in het zweet buiten met een blik die enkel nog complete bevrediging kon uitstralen.
Die ervaring heeft Virgin nu op cd uitgebracht. Opgenomen op een drie jaar durende wereldtournee moet Radio Bemba Sound System — tevens de naam van Chao’s band — iets van dat live-gevoel over brengen. Laat ons er geen doekjes omwinden: dat is onmogelijk. We gaan dan ook niet moeilijk doen. Natuurlijk waren we ontgoocheld toen we de eerste keren naar Radio Bemba Sound System luisterden. Niets op die plaat deed denken aan die achtduizend kolkende lijven, aan de fysieke voldoening die we na afloop voelden.
Voor wie Chao live altijd al miste, is deze live-neerslag echter al een opzwepende lekkermaker: Radio Bemba Sound System zit grotendeels tussen het laidback geluid van zijn soloplaten en de gekte van zijn vroegere band Mano Negra in. Het beste voorbeeld daarvan is zijn versie van “King Kong Five” dat meer swingt dan de rockversie van de bende van de zwarte hand en tegelijkertijd meer rockt dan Chao op plaat doet.
Radio Bemba Sound System is vooral interessant omdat Chao niet de gewoonte heeft plichtsgetrouw zijn cd’s na te spelen. Live is de chaos van Mano Negra nog altijd de grootste inspiratiebron. Veel klassiekers en minder gekende nummers uit die tijd komen dan ook boven water: niet alleen het al vermelde “King Kong Five” maar ook “Peligroso” of het auditieve vuurwerk “Mala Vida” krijgen hier een originele uitvoering mee. Chao smijt in zijn cocktail van 29-naadloos aan elkaar sluitende nummers ook heel wat onbekend materiaal, wat de bonus nog groter maakt.
“Mala Vida” is hét sleutelmoment van Radio Bemba Sound System: wanhopig roept Chao herhaaldelijk de leuze “Proxima Estacion: Esperanza”, net zoals dat ook in Vorst vele malen het geval was. Het is een louteringsmoment. Hoofd in de nek, vanuit de grond van het hart gemeend schreeuwt Chao de hoop uit. Want dat is uiteindelijk het enige dat ons rest. Verzet en hopen dat we iets kunnen veranderen. Al is het maar door kleine dingen in ons dagelijks leven
Chao tourt veel liever in de derde wereld, waar hij dat met veel plezier gratis doet. Europa tourt hij even af voor het geld, vooraleer hij weer voor drie jaar naar het Zuiden verdwijnt en er wat levensvreugde brengt. Deze live-cd is ongetwijfeld ook niet meer dan een manier om er nog twee jaar Brazilië-Mexico-Colombia te kunnen bijdoen. En zo hoort het ook. Noem het voor ons part een alternatieve vorm van ontwikkelingssamenwerking.
