Jeugdsentiment: dat is lang geleden! Toen we veertien jaar waren verschaftte A-Ha ons puur luisterplezier met popnummers als “Take on me” en “Cry Wolf”. Ondertussen zijn we volwassen geworden en zie: onze helden van toen ook. Waardig Ouder Worden in de popmuziek: het kan dus toch.
Toegegeven, we waren ze wat uit het oog verloren de laatste tien jaar, maar net daarom was het plezier zo groot toen we, dankzij een vriendin, opnieuw kennismaakten met A-Ha. Ze heeft lang moeten zeuren voor ze haar Best-of-cd terugkreeg en ondertussen hadden “The Sun always shines on TV” en “Take on me” al honderden keren uit ons raam geschald. Het was een mooie zomer en voorbijgangers moeten raar opgekeken hebben wanneer we boven hun hoofden plots begonnen mee te brullen.
Dit jaar is het weer een pak wisselvalliger, maar opnieuw voorzien de Noren ons van een gepaste soundtrack. Hun comebackplaat Lifelines ademt de sfeer uit van een weliswaar zonnige maar toch winderige zomeravond. Meebrullen zit er niet meer in, maar daar zullen we geen traan voor laten: de hoofdtoon van Lifelines is er een van melancholie. A-Ha maakt nog altijd pop, maar met de levenswijsheid van veertigjarigen. Morten Harket mag er dan goed geconserveerd uitzien, ook hij is ondertussen getrouwd, heeft kinderen, etcetera en dat laat zijn sporen na. Het is dan ook niet zonder enige ironie dat de groep een citaat van Oscar Wilde in het tekstboekje zet. “Youth is wasted on the young”, en onwillekeurig vraag je je af of het over hun jeugd als tienersterren gaat.
Met “Lifelines” en “Forever not yours” beschikt de cd in elk geval over enkele sterke singles. Maar Lifelines biedt meer en “Turn the Lights down”, het mooie duet met Anneli Drecker van Bel Canto, is een breed uitwaaierende song die aan de juiste kant van bombast blijft. Van het fluitlijntje in “Afternoon High” worden we dan weer spontaan goed gezind.
Stinkers komen we tijdens deze al bij al toch lange zit van vijftien nummers niet echt tegen. Toch is “Oranges on Appletrees” een tegenvaller, voortgedreven op een gerecycleerde “Cry Wolf”-beat, en valt ook “Did anyone approach you” wat bleekjes uit.
Voor het overige staat Lifelines vol aangename popliedjes. “There’s a Reason for”, of “White Canvas”, of… er zijn er genoeg. De tienergroep A-Ha is dood, lang leve de rijpe popgroep A-Ha. Lifelines is één van de platen die we de laatste maand regelmatig en graag in onze cd-schuif onthaalden. Een vieze twijfel begint ons stilaan te bekruipen: zouden ze dan soms toch goeie muziek draaien op radio Donna?
