Het tijdperk van de posterboys zijn de leden al lang voorbij, en toch gaat a-ha op zijn elfde plaat vooral voor bevalligheid. Het levert een consistente plaat op die soms té mooi wil zijn, maar wel sfeer uitstraalt.
Eigenlijk was het gedaan. Met de toepasselijk genaamde liveplaat Ending On A High Note hing a-ha in 2011 de lier aan de wilgen, maar vier jaar later al klopten ze opnieuw aan de deur. Cast In Steel was geen geweldige plaat, wel een reden om opnieuw regelmatig te toeren. Ondertussen werden verjaardagen gevierd, al onderbrak corona het feestje voor vijfendertig jaar Hunting High And Low even. Dan maar richting hoge Noorden gevlogen, voor opnames zo’n honderd kilometer boven de Poolcirkel, en hopla: daar is album twee post-reünie.
De nummers zijn netjes verdeeld. Want dat er al eens blauwhelmen nodig zijn voor het lekker draait in het Noorse kamp, weet iedereen die a-ha: The Movie zag. Zes nummers dus voor toetsenist Magne Furuholmen, zes voor gitarist Pål Waaktaar-Savoy. Zanger Morten Harket mocht lachen en mooi zijn; dat was het beste voor iedereen, en zo bleef de kerk mooi in het midden.
En zo lukte het dan toch. Met de hulp van The Arctic Philharmonic blikte het trio een orkestrale liefdesbrief aan het Noordelijke landschap in, een concept dat geen concept is, maar meer een gedachte. Want neen, in de karamellenverzen die Harket zo aanstekelijk croont, smacht, en zwijmelt is dat idee eerder vaag dan uitgesproken aanwezig. Moeten de elanden daar bijvoorbeeld vrezen voor een “Hunter In The Hills”? Onduidelijk.
Het is een van de nummers waarin dit volwassen a-ha te gesofisticeerd wil doen, beetje jazzy zelfs. Het ondraaglijke “Bumblebee” is de andere vertegenwoordiger van die onnodige aandoening, en levert puur geluidsbehang af dat zo smaakvol is dat het smakeloos wordt. En dat is jammer, want als het meevalt levert True North wel mooi gerief op. Opener “I’m In” is een gedragen ballad waarin Harket die smachtende falset van hem nog eens kan openvouwen. Drieënzestig is hij ondertussen, maar nog ‘every inch’ de koorknaap. Single “As If” heeft een iets hoger tempo, maar ’t blijft toch eerder Nordic walken dan joggen: rustigaan, desnoods een rare zin als ‘highly unusal you might say’ uitsmeren over een rare notensoep.
Net zo goed zijn het echter momenten waarin a-ha zo opzichtig met de ogen zit te knipperen dat elke hint van verleiding dreigt te verdampen. Er is enkel maar dat: een kristalheldere melodie, een refrein dat op het juiste moment omhoog gaat, schoonheid. Elders vinden we dan weer echo’s van het a-ha uit de eighties. De synthstoten van “Make Me Understand” hebben meer dan iets van “The Living Daylights”, maar bevinden zich met knipperende ogen in nieuw zonlicht; zelfs al is dit het stevigste moment van True North, het is géén popnummer. In de titelsong zit iets van het drama dat “Stay On These Roads” ooit zo onverslijtbaar maakte.
En net daardoor werkt deze plaat, meer als geheel dan per losse song gewogen. True North is zo eenvormig dat het bijna een omgeving wordt, een sfeertje waarin het lekker baden is, en het niet uitmaakt of dat nummer waarin Harket bijna ‘Toodeloo’ lijkt te zingen nu “Between The Halo And The Horn” is of “True North”, of dat afsluiter “Oh My Word” wel heel erg klef is.
‘Heydays belong to the past/only a fool could expect them to last’, zwijmelrijmt Harket in dat laatste nummer. Hij heeft volstrekt gelijk, maar a-ha weet nog altijd iets moois te maken van de nagloed van die hoogdagen.
