Out of the blue ligt het er plots: een soloproject van David Eugene Edwards, frontman van Sixteen Horsepower. The Denver Gentlemen, denkt u dan, het naar cabaret neigende debuut van de man. Maar neen: onder de naam Woven Hand verschijnt een collectie songs die nauwelijks afwijkt van wat we van hem gewoon zijn.
In de herfst mogen we een nieuw album verwachten van Sixteen Horsepower, maar Edwards kon zo lang niet wachten. Terwijl zijn band genoot van een welverdiende rust bleef hij nieuwe songs schrijven. Eerst met de groep in gedachten, maar uiteindelijk besloot hij ze in alle soberheid solo op te nemen met occasionele hulp van Stephen Taylor (elektrische gitaar) en Daniel McMahon (toetsen).
Interessant aan Woven Hand is dat de toegevoegde waarde van Jean-Yves Tola, Pascal Humbert en Steven Taylor duidelijk wordt. En wat blijkt: zonder Sixteen Horsepower achter zich durft Edwards wel eens al te ingetogen voor de dag te komen. Tola’s duistere bas blijkt onvermoed belangrijk voor Edwards’ songmateriaal.
"The good Hand" opent nog wel lekker: "I am nothing without his ghost within" prevelt Edwards over bezwerend banjogepluk. "My Russia" daarna lijkt even op het saaiste van Sixteen Horsepower maar gaandeweg wint het nummer door de herhaling aan intensiteit. Het vergt echter tijd voor dat tot zijn recht komt.
Een van de sterkste nummers passeert vervolgens de revue. "Blue Pail Fever" begint met zo’n typische Edwardszin. "Thy will be done", poneert hij om vervolgens weer één van zijn hel- en verdoemenisverhalen uit de mouw te schudden.
Als Woven Hand teveel de pure roots-toer opgaat, zakt onze interesse evenredig. "Glass Eye" mist het duistere dat de muziek van Edwards zo bijzonder maakt. En plots wordt de neiging nog eens Sackcloth ’n Ashes, het debuut van Sixteen Horsepower, op te zetten wel erg groot. "Wooden Brother" doet ons in elk geval niet van idee veranderen, daar is "Ain’t no Sunshine " voor nodig. Edwards brengt deze klassieker van Bill Withers met een duister jasje: Ian Curtis in zijn gewone lange zwarte mantel, maar met een stetson op.
"Story and Pictures" is vervolgens gewoon de wachtkamer voor hoogtepunt "Arrowhead". Op een stampend pianoritme — een welkome afwisseling — gaat het van "who is who was who is to come" en dat "he will come again". Edwards is nog altijd in de heer en geen godsdienstoorlog als die leuke op de Westoever die hem daar van af kan brengen.
Met "Your Russia" en "Last Fist" loopt de plaat naar zijn einde. Het wordt tijd voor een conclusie. Een besluit. "Koop deze cd". Of: "koop hem niet". We weten het niet meer zo goed. Objectiviteit is geen gemakkelijke kwestie, weet u. Zeker niet als onze held David Eugene Edwards in het geding is. Maar goed. Een conclusie dus? Koop toch maar gewoon snel Sackcloth ’n Ashes, het magistrale debuut van Sixteen Horsepower, de hitlijsten in.
