Met The Choral zet regisseur Nicholas Hytner, met een scenario van alom bekend toneelschrijver Alan Bennett, een typisch Engels period drama neer, met de hartverwarmende kwaliteit die van het genre verwacht wordt.
Wanneer in 1916 in het fictieve Ramsden in Yorkshire de koordirigent naar het front trekt, valt de keuze van het conservatieve bestuur op Dr. Guthrie om die rol in te vullen. Men maakt hem wel meteen duidelijk dat zij hiermee een groot risico nemen – Guthrie heeft namelijk jaren in Duitsland gewoon en steekt niet onder stoelen of banken dat hij een grote bewonderaar is van de Duitse cultuur. Omdat de geplande opvoering van de Mattheüspassie door de Duitse Bach te controversieel blijkt, kiezen ze voor De Droom van Gerontius van Engels componist Elgar. Aangezien daar meer mannenstemmen voor nodig zijn, worden er extra koorleden geronseld onder de jonge mannen van het dorp.
De film heeft de typische kenmerken van het Engelse period drama, met realistische kostumering en een extreem pittoresk decor. Tussen repetities door zwemmen de jongens in een meer met het mooie groen van Yorkshire als achtergrond. De beeldtaal is klassiek en onopvallend, trage tracking shots tonen het repeterende koor en leggen de focus op het prachtige gezang. Aandoenlijke momenten, zoals het stuntelige geflirt tussen de koorleden en een montage waarin de jongeren hun partijen oefenen; op de fiets, in de bakker, tussen het werk in de fabriek door, houden de film lichtvoetig.
De ietwat statische scènes verraden dat Hytner de afgelopen jaren voornamelijk toneelstukken heeft geregisseerd. Door deze aanpak ligt er een enorme druk op de acteerprestaties. Gelukkig laten die niets te wensen over. Ralph Fiennes speelt de strenge Dr. Guthrie. De rol van autoriteitsfiguur met een warm hart is de acteur op het lijf geschreven en hij zet dan ook een prestatie neer die wordt gekenmerkt door een mooie balans van trots en ingehouden emotie. Roger Allam heeft al een lange acteercarrière in theater en film achter zich liggen en speelt de voorzitter van het koor, Duxbury, met een verrassende kwetsbaarheid. Ook de jonge koorleden blinken uit, met onder andere fijne vertolkingen van Amara Okereke, Jacob Dudman en Emily Fairn.
De nakende voorstelling van De Droom van Gerontius stuwt het narratief, maar kan de overdaad aan verhaallijnen niet volledig intomen. Hytner en Bennett houden de focus voornamelijk op de jonge personages, wiens verscheidene liefdesperikelen uitgebreid aan bod komen. Daardoor blijft het hoofdpersonage, Dr. Guthrie, ietwat onderbelicht. Hoewel hij in het begin wordt geïntroduceerd als omstreden figuur, door roddels die de ronde doen dat hij homoseksueel zou zijn en het feit dat hij een atheïst is, komt de kijker niet veel meer over hem te weten. Een opvallende keuze, aangezien een karakteracteur als Fiennes gecast werd. Ook de complexe vriendschap tussen Guthrie en zijn vaste pianist Horner wordt voorzichtig aangeraakt maar nooit echt uitgediept.
Wat vooral bijblijft, is de helende kracht van muziek als overkoepelende boodschap van de film. Ramsden fungeert als een microkosmos om de gevolgen van de oorlog weer te geven, voornamelijk het verdriet en de polarisatie die daarmee gepaard gaan. Het koor brengt echter verschillende klassen samen met uiteenlopende ideeën. De eigentijdse vertolking van De Droom van Gerontius als verhaal van een stervende soldaat geeft uiting aan het rouwproces van de mensen van het dorp wiens zonen niet zijn teruggekomen van het front. Deze anti-oorlogsboodschap kwam in 1916 hoogstwaarschijnlijk hard aan, maar grijpt ook in de huidige woelige toestand van de wereld naar de keel.
