In de zomer van 2025 keerde Danny Boyle terug naar 28 Days Later, een horrorfilm waarmee hij twee decennia eerder bijzonder goed gescoord had. De Brit leverde meteen zijn beste film in heel lange tijd af en wist dat ook aan de kassa te verzilveren met een bescheiden succes. Om de productiekosten in de hand te houden werd ongeveer tegelijkertijd ook al een vervolg gedraaid, met daar achter de camera’s Nia DaCosta, de cineaste verantwoordelijk voor het complete fiasco The Marvels en voor de fletse Candyman reboot. Nodeloos te zeggen dat de verwachtingen voor dit directe vervolg op 28 Years Later dus meteen een pak naar beneden dienden te worden bijgesteld.
Het script dat opnieuw gepend werd door Alex Garland, pikt de draad weer op meteen na de finale van de voorganger en toont hoe de jonge Spike opgenomen wordt – zij het niet noodzakelijk naar zijn zin – in de groep waar hij in de laatste scène van het vorige deel mee in contact kwam. Dat idee van een op Clockwork Orange geïnspireerde bende die als satanisten doorheen zombieland zwerft, levert vooral een heel saaie bedoening op en dat wordt zeker niet beter omdat de geschifte geneesheer die Ralph Fiennes gestalte gaf dit keer zo goed als niks om handen heeft in het verhaal en slechts in één enkel moment de acteur de kans geeft zich nog eens goed te laten gaan. Het is allemaal dermate flauw dat we op den duur hopen dat er eindelijk eens een paar zombies zouden opduiken om de personages iets te doen te geven buiten eindeloos palaveren. Iemand moet ook eens uitleggen waarom de jongen die in de vorige film op zijn eentje erop uit trok om zijn moeder te redden en ondoden te trotseren, hier plots een grienend kind is geworden dat lijdzaam zijn lot ondergaat.
DaCosta werkt samen met Sean Bobbitt voor de cinematografie, wat wil zeggen dat de vindingrijke experimenten uit het vorige deel van Anthony Dod Mantle (DP van het origineel die voor zijn terugkeer onder andere een hele batterij aan elkaar gekoppelde IPhones inschakelde) hier afwezig zijn. Nu is Bobbitt natuurlijk zelf ook wel iemand met een behoorlijk palmares op zijn naam (hij werkte onder andere voor Steve McQueen aan Twelve Years a Slave en Hunger) maar zijn aanpak hier is verrassend genoeg toch echt wel uiterst vlak en oninteressant. Zeker in vergelijking met de redelijk gedurfde visuele insteek van de vorige aflevering, steekt deze The Bone Temple wel heel bleekjes af. Er schiet echt wel niks over van de intense lichamelijke sensaties die de eerdere delen boden.
Vorig jaar was 28 Years Later een welkome terugkeer van oud materiaal dat nieuw leven werd ingeblazen. Deze Bone Temple is een sequel die daarentegen enkel recycleert uit wat eerder kwam zonder daar ook maar iets boeiends aan toe te voegen. Boyle zou naar verluidt zelf terugkeren voor een afsluitend derde deel, maar op basis van deze tamme horrorprent hoeft dat eigenlijk niet echt.
“Iemand moet ook eens uitleggen waarom de jongen die in de vorige film op zijn eentje erop uit trok om zijn moeder te redden en ondoden te trotseren, hier plots een grienend kind is geworden dat lijdzaam zijn lot ondergaat.”
Ik vermoed dat dit te maken heeft met het feit dat de niet-geïnfecteerden veel gevaarlijker, en vooral onvoorspelbaarder, zijn dan de geïnfecteerden, en dat daarom Spike zich zo anders gedraagt.
Dat is een interessant idee maar het lijkt toch eerder op een scenario-zet die het makkelijker maakte, het blijft opvallend dat Spike echt helemaal omgegooid wordt als personage. Nu, dat is echt het grootste probleem niet waar de film mee kampt uiteraard.