In de Verenigde Staten groeide The Menu uit tot een zoveelste verrassend succesvolle horrortitel, een genre dat sinds de heropening van de zalen na de wereldwijde pandemie, duidelijk weer in de lift zit (zowat het enige, naast de onvermijdelijke superheldenfilms). Met op de affiche Ralph Fiennes en Anya Taylor-Joy als publiekstrekkers en een ‘high concept’ gegeven – rijken der aarde op een exclusief diner dat uit de hand loopt – heeft de film in ieder geval alles om ook in Europa uit te groeien tot een bescheiden hit.
Achter de camera stond Mark Mylod, nu niet meteen een opvallende naam, al verdiende de man wel zijn sporen met de regie van een handvol Game of Thrones-afleveringen en een paar vergeten langspelers. Het moet gezegd dat hij zich in The Menu degelijk van zijn taak als regisseur kwijt: de film is zeker elegant en efficiënt in beeld gezet. Nagenoeg alles speelt zich af in de beperkte ruimte van een duur restaurant en het spel met lensinstellingen en vlotte camerabewegingen zorgt ervoor dat de opgebouwde spanning in dit oord vol luxe en culinaire verfijning, ook visueel mooi wordt vertaald. Mylod werkte samen met Peter Deming, de ‘director of photography’ die onder andere tekende voor Evil Dead II, Mulholland Dr. en Lost Highway en diens klasse straalt zeker gedeeltelijk af op deze kleine productie.
Het oord van luxe en verfijning waar we ons bevinden is het wereldvermaarde restaurant van chef Slowik (Fiennes) waar deze avond een uitgelezen gezelschap samenkomt om zijn nieuwe menu te degusteren. Onder de genodigden een filmster, medewerkers van de steenrijke eigenaar van het gebouw, een beruchte restaurantcritica en ook de wat vreemde eend in de bijt Margot (Taylor-Joy) die op het laatste nippertje invalt als metgezel voor een verstokte ‘foodie’. Al heel snel blijkt de groep aanwezigen niet toevallig gekozen en wat begint met conceptuele spelletjes rond de verschillende gangen mondt al snel uit in een grimmige strijd op leven en dood. Het hele idee van dit duivelse menu, wordt door het verhaal opgezet als een onderliggende kritiek op elitarisme. De gevierde kok verwijt zijn gasten immers dat ze stuk voor stuk poseurs zijn – of veel erger – die elke voeling met klasse, cultuur of menselijk lijden, verloren hebben.
Dat is een mooi concept, maar ook wel een klein beetje makkelijk. Het is heel voor de hand liggend om de draak te steken met jargon en rituelen eigen aan de ‘haute cuisine’ maar het script stelt er niet echt iets voor in de plaats. Erger nog, naarmate de film vordert sluipt er ook een soort alarmerend anti-intellectualisme binnen dat de basisthese nog verder ondergraaft. En daarmee is The Menu uiteindelijk even hol als het gepercipieerde kwaad dat de film probeert te bevechten. Dat hoeft natuurlijk geen probleem te zijn in een goeie genrefilm, maar The Menu probeert nu net om veel meer te zijn dan dat en het is daar dat het schoentje wringt. Ons vervelen doen we zeker niet bij deze soms spitante suspensefilm, maar dit is ook echt niet de ‘bezielde kunst’ waar de dialogen het hier zo graag over hebben.
