De Duitse regisseur Edward Berger won in 2023 om totaal onverklaarbare redenen niet minder dan vier Oscars met Im Westen nichts Neues, een zwakke nieuwe adaptatie van het beroemde boek van Erich Maria Remarque dat het best verfilmd werd door Lewis Milestone in 1930 onder de Engelse titel All Quiet on the Western Front. Bergers bedje was meteen gespreid in Hollywood, en dus mocht hij met de Amerikaans-Britse coproductie Conclave (opnieuw een literatuurverfilming) rekenen op een legertje ronkende namen, waaronder Ralph Fiennes, Stanley Tucci, John Lithgow en Isabella Rossellini.
De plot van de film is opgezet rond de verkiezing van een nieuwe paus na het overlijden van de vorige kerkvader en dan vooral specifiek rond het gekonkel en gemarchandeer achter de schermen door de in afzondering geplaatste kardinalen. Ondertussen wachten de gelovigen en de wereld hoopvol op de traditionele witte rook die uit de schoorsteen zal komen. Ondanks het aura van geestelijke ingetogenheid gaat het er behoorlijk venijnig aan toe, met centraal de figuur van de deken (Fiennes) die alles in goede banen moet leiden. Er worden verschillende hedendaagse hete hangijzers op de korrel genomen en ook de toenemende druk om een paus te kiezen die uit Afrika, India of Azië komt, passeert de revue.
De film wordt geholpen door het sterke acteerspel dat aan de personages de nodige geloofwaardigheid schenkt en een initieel behoorlijk onderhoudend scenario dat de intriges aan hoog tempo op de kijker afvuurt. In het laatste luik gaat Conclave op dat vlak dan weer behoorlijk de mist in, soms heb je de indruk dat er vooral wanhopig gezocht werd naar iets dat het schandaal van alle eerdere onthullingen nog een beetje moest overtreffen voor de opgeblazen finale. Zeker verwaarloosbaar is de eentonige en weinig inspiratievolle digitale fotografie die erin slaagt om zo goed als niks boeiends aan te vangen met het in de studio’s van Cinecittá nagebouwde decor van de Sixtijnse kapel en de pauselijke verblijven. Je mag er niet aan denken wat een specialist inzake het visualiseren van
achterkamerpolitiek, zoals Otto Preminger, zou gedaan hebben met hetzelfde materiaal, al hoeven we alleen maar te kijken naar diens thematisch wat gelijkaardige The Cardinal om ons daarbij iets te kunnen voorstellen.
Je moet het Edward Berger wel nageven dat hij hier ten minste een paar stappen vooruitzet als filmmaker en met een veel beter eindresultaat op de proppen komt dan het geval was voor zijn onterecht gelauwerde voorganger. Conclave is nooit bijzonder genoeg om echt bij te blijven, maar het is allemaal net vakkundig en verzorgd genoeg in beeld gezet om ook niet tegen de borst te stuiten of al te veel te gaan vervelen.
