Joshua Idehen heeft veel praat. De titel van zijn debuut I Know You’re Hurting, Everyone is Hurting, Everyone is Trying, You Have Got To Try geeft het al weg. Gelukkig heeft hij ook veel zinnige dingen te zeggen waarop het bovendien fijn dansen is. Maar eerst en vooral: wie the fuck is Joshua Idehen?
Joshua Idehen is een Brits-Nigeriaanse spoken word-artiest. Geïntrigeerd door film in zijn jeugd, vervolgens overgeschakeld naar poëzie en na een getroubleerde periode is hij de laatste jaren in Zweden verzeild geraakt. Een lange tocht, maar Idehen kwam ook niet helemaal uit het niets toen hij in 2024 viraal ging met het très dansbare meta-surrealisme van “Mum Does The Washing”. Eerder kwam hij al terecht op het album Channel The Spirits van The Comet Is Coming – Idehen mag Shabaka Hutchings onder zijn goede vrienden rekenen en dus komt die laatste hier “Choose Yourself” opleuken – niet met manische saxofoonstoten, maar wel met ijle en etherische fluitklanken.
Joshua Idehen is ook een dichter – een gepubliceerd dichter zelfs. Fijn, maar rijk wordt een mens daar niet van. Idehen wisselde dus het geweer van schouder naar de heup en trok al dansend met zijn gedichten de clubs in. Dit album drijft op beats, maar de woorden zijn nooit gratuit: Idehens oog is scherp, detail is zijn domein. “Could Be Forever” combineert de verhalen over een bejaarde buurvrouw met dementie en over de zwarte toiletbediende in de club waar Idehen aan het dansen was – in zijn thuisland was die laatste een tandarts, maar in Engeland was zijn diploma niets waard. Nochtans is elke mens iets waard en Idehen blijft graven tot hij diep in de menselijkheid wroet. Een dichter die muzikant werd doet vaagweg denken aan Leonard Cohen, maar anders dan bij de Canadese brombeer is dit geen muziek ‘om je polsen bij over te snijden’.
Integendeel, Joshua Idehen is een optimist. Het motto wordt al meteen in de opener prijsgegeven: “There’s darkness in this world, but not between us, and not in this room”. Tijdens de duur van dit album vieren we alles wat los en vast zit aan dit leven. “My Love” mag daarom gevoelig dromerig uitwaaieren en cynisme zal nooit de bovenhand krijgen. “Choose Yourself” keert het nihilisme van de beroemde Trainspottingmonoloog om in een pleidooi voor gezond egoïsme waarbij meligheid als “choose yourself, ‘cause everyone has already been chosen” gecounterd wordt met goedgekozen nonsens als “choose a balanced diet, eat the rich!”. Idehen is de onschuldig ogende kwajongen die in “Mum Does The Washing” genadeloos en met de glimlach kan afrekenen met iedereen die ooit enige vorm van gezag ontleende aan een -isme. Niet dat het altijd van betekenis doordesemd moet zijn: “Don’t Let It Get You Down” is rechttoe rechtaan housemuziek om jezelf op te pompen wanneer je je plat voelt. Dat hierboven vermelde motto sluit overigens breed grijnzend en retorisch af met “we gonna go dance or what?”
Want dansen, dat zullen we – Joshua Idehen is immers ook een slimmerik. De vibe van dit album (en zeker die van de tot op de millimeter perfect getrimde eerste 25 minuten) is die van een gospelviering met een swingende priester, waar warme houseklanken à la Disclosure ten tijde van hun debuut uw geloof in de mensheid zullen herstellen. Verknipte soul- en gospelsamples stofferen de pompende basdrums die producer Ludvig Parment samensmelt tot een geluid dat ook leentjebuur speelt bij Fred Again.. Het album is doorspekt met telefoongesprekken met en schijnbaar uit het leven gegrepen getuigenissen van vrienden over het leven en de bijhorende ups en downs. “This Is The Place” is een luid stampende lofzang op de clubs waarin Idehen met een zinssnede als “this is my church” zelfs Maxi Jazz incarneert (nog zo’n referentie, maar dan met minder arty pretentie). De tweede helft is muzikaal gevarieerder, maar jammer genoeg verslapt op dat moment ook de aandacht. Zo drijft “Brother” op breakbeats met een sax die klinkt alsof hij bespeeld wordt door iemand met een haat voor zijn instrument. Als de muziek ook nog veel vraagt, dan wordt de combinatie met de stortvloed aan woorden al snel vermoeiend.
Joshua Idehen moet dus enkel nog leren doseren. I Know You’re Hurting, Everyone is Hurting, Everyone is Trying, You Have Got To Try bulkt van fijne trouvailles en joie de vivre. Het resultaat is een massage voor alle van cynisme stram geworden hartspieren. Alleen is het album – net als die titel – tegen het einde van het goede teveel. Met een andere sequencing of het weglaten van enkele nummers had dit erg fijne debuut kunnen uitgroeien tot een regelrechte classic. Voorlopig blijven we nog steken op ‘oerdegelijk’.
