De kleine lettertjes, ze durven al eens beter te zijn dan hun tegenhangers bovenaan de festivalaffiche. Wij stoften het vergrootglas van onze grootvader zaliger af en gingen op zoek naar de beloftes van nu, de grote letters van de toekomst die volgens ons mee het mooie festivalweer zullen maken.
We gooien onze werptent als eerste de lucht in op de megaweide van Rock Werchter. Voor de kleine lettertjesjagers is Nest (voorheen The Slope) waar je wezen moet. Op dag één huist die Basht., een bende Dubliners die ondergetekende nog in hun thuisbasis het voorprogramma van Wunderhorse zag verzorgen. Goeie match, want ook eentje voor de fans van grungeachtige indierock met een pophart. En voor wie die eerste avond absoluut geen zin heeft in de folky misdienaars van Mumford & Sons – we feel you – is er gelukkig een hondsbrutaal alternatief. Of toch als je van proggy deathmetal houdt met af en toe een soundscape op z’n Vangelis tussen. Om een of andere bizarre reden is Blood Incantation er de voorbije jaren in geslaagd uit de niche te breken, lovende recensies bij elkaar te harken en ook plekjes te veroveren op pakweg Best Kept Secret en nu dus Rock Werchter. Alternatieve meesterzet of tang op een gruntend varken? We ontdekken het mee met u.
Vrijdag laten we de accordeon en nijdige gitaren van Cardinals ons door een mix van folk en postpunk, en een vat vol emoties, trekken. Slaan (“The Burning Of Cork”)! En zalven (“Roseland”)! Man/Woman/Chainsaw is dan weer een kindje van de Windmill Scene dat landt tussen stevige indierock en bombastische collega’s als Black Country New Road of de vroege Arcade Fire, inclusief prominent viooltje. Man/Woman/Chainsaw gaat voluit voor groots en meeslepend. In het slechtste geval een hype – het kan ook in Londen niet altijd raak zijn – maar in het beste geval een legendarisch concert vlak voor de doorbraak, enkel door u en uw hipstervrienden bijgewoond. Op de slotdag mag Westside Cowboy ons dan weer charmeren met knullige, folky indierock. Hun “Can’t See” rammelt al weken vrolijk door ons hoofd – Robert Smith en de zijnen zullen uit hun kot mogen komen om hun eigen stempel op de zondag te drukken.
En als u in het eerste weekend van juli echt volledig voor de kleine lettertjes wilt gaan, kunnen wij u van harte het Psycho Jazz festival in Museum Dr. Guislain in Gent aanraden. Van het Wednesday Morning Ensemble over de jazz en vrije impro van van der Werf/Dumoulin/Ber en ABC Trio tot de crustpunk van Contradisanti. “Omdat botsende werelden elkaar vinden in de Guislaintuin: met de geboorte van een chaotisch universum zonder onderscheid of hiërarchie tot gevolg.” Zo, nu u. Bovendien gratis en met Italiaanse keuken, daar kunnen geen te dure frieten op een massafestival tegenop.
Op naar het betoverende Brugse Minnewaterpark dan, alwaar we elke dag extra vroeg de poorten van het knusse Cactusfestival bestormen. Vrijdag- en zaterdagaftrappers High Hi en Lézard moeten we u misschien niet meer voorstellen – mocht dat toch het geval zijn: respectievelijk tegendraadse indiepop met shoegaze-trekjes en een uitzinnig feest-aan-het-einde-van-de-wereld in bandvorm. Bij enola hebben wij ook een boontje voor Joshua Idehen, een Brits-Nigeriaanse spoken word-artiest die zijn inkt al eens met maatschappijkritiek durft te mengen, en met housemuziek of soulsamples. Benieuwd of dit een zonnig zaterdags feestje wordt of toch te veel woorden woorden woorden, en hoe het publiek in het Brugse Minnewaterpark met een te dure virgin mojito in de hand gaat reageren op een sneer als “Male feminism: That one time I did the washing/ I told everybody I did the washing/ I blogged about it, bragged about it/ Took a selfie, Insta story” uit “Mum Does The Washing”.
Bleech 9:3 mag op zondag het prut uit uw ogen rocken met hun compromisloze emo grunge. Wij kijken vooral uit naar hun mega-anthem “Ceiling”, waarmee we hen al menig dak eraf zagen blazen. Wie de lettertjes nog kleiner wil, verwijzen we graag door naar Superette Okay, een tot miniclub omgebouwde scheepscontainer in de chillzone van het festival. Vlak na Bleech 9:3 belooft het feeërieke Félicette daar mooie folkmelodietjes te spinnen.
Op Rock Herk brengt vooral de affiche op vrijdag onze kleine lettertjesdetector vrolijk aan het bliepen. Snoeihard rocken doe je daar met DITZ, een noise- en postpunkformatie uit Brighton die niet aan compromissen doet, wel aan netkousen en korte rokjes die crowdsurfvriendelijker blijken dan een eerste aanblik doet vermoeden. Meteen erna reppen we ons naar Big Special – ook duister, maar met meer preekstreken. Voor wie vreest dat het al te serieus wordt: op Pukkelpop zagen we de mannen ooit van touwtjespringen doen met de microfoonkabel. En Rock Herk staat dan wel bekend als een beetje een gitaarfestival, dat wil niet zeggen dat er geen hiphop mag zijn, en dat die hiphop niet door merg en kraakbeen kan gaan. Ho99o9 is namelijk been- en beenhard, compromisloos, rücksichtslos en nog een paar andere manieren waarop je loos kan gaan. De “Punk Police” mag hier oprotten, deze Amerikanen gooien hardcore, rap en industrial in de blender en vermalen er uw onschuld mee. Wij trakteren als hier geen moshpit van komt.
Op zaterdag nog meer nood aan hardcore zonder oogkleppen? Raas u dan naar Lolalita & Brennt voor het soort ravecore dat wij zelfs niet willen beginnen uitleggen. Meer voor sludge, stoner en een Tool-riff op zijn tijd? Passeer dan zeker eens bij Wijf uit Gent, die de voorbije maanden aan een gestage opmars bezig zijn in heel Vlaanderen. Terecht, wij zouden ook geen strobreed in de weg durven leggen van Marie De Graeve en de haren, wij zijn nogal gesteld op onze kin en tanden. Wordt ongetwijfeld een feestje daar in Herk, als het niet door de indrukwekkende frontvrouw en de riffs van beton komt, dan wel door de backdrop van luipaardprint. Het asfalt van de Street mag zich al opmaken om te smelten.
Wij blijven op dezelfde nagel slaan tot ze er aan de andere kant van de dikke balk die de Vlaamse muziekwereld is terug uit komt: Siem Reap is een van de grootste verborgen muzikale pareltjes van de afgelopen jaren. Binnenkort gaat Gilles Demolder opnieuw de hort op met Oathbreaker, maar in de tussentijd kan je hem met zijn eigen project nog op enkele festivals horen, waaronder Rock Herk. Ga kijken, huil, kruip in een hoekje, overdenk je leven. Vind een metgezel in de bloedmooie liedjes van Wishin I Was Fishin’. En als u daar dan toch de loner aan het uithangen bent: Head On Stone, het soloproject van de Limburgse Nele Janssen (Peuk) hangt daar ook ergens rond – alleen en naar haar schoenen starend wanneer ze niet haar schone pianoliedjes brengt. Een ideaal moment om even tot jezelf te komen tussen al dat gitaargeweld.
Zo, volgt u nog? En onthoud, we zijn nog maar halverwege de festivalzomer. Dat stof mag dus nog wel even op de festivalschoenen blijven kleven, en dat tentje houdt u ook maar beter binnen handbereik. Tot binnenkort!
