Sinds actrice en scenariste Emerald Fennell zichzelf heruitvond als cineaste, zorgde ze steevast voor de nodige controverse rond haar werk. Haar indrukwekkende langspeeldebuut Promising Young Woman speelde op gedurfde wijze met elementen uit het rape-revenge genre, terwijl opvolger Saltburn dan weer stof deed opwaaien door de uitgebeelde decadentie en een veelbesproken badscène en finale. In beide werken toonde de Britse zich echter als een uiterst begenadigd filmmaakster met een oog voor sterke visuele partituren, waardoor het vooruitzicht van een nieuwe versie van Emily Bröntes vaak verfilmde literaire klassieker Wuthering Heights (de beroemdste versies zijn die uit 1939 van William Wyler en die uit 2011 van Andrea Arnold) in ieder geval iets was om reikhalzend naar uit te kijken.
Van bij de eerste beelden die werden vrijgegeven, was het duidelijk dat Fennell ook ditmaal weer uiterst eigenzinnig te werk zou gaan: Margot Robbie uitgedost in een duidelijk door de jaren negentientachtig geïnspireerde garderobe – getekend: meervoudig Oscar-winnend kostuumdesigner Jacqueline Durran – gaf meteen aan dat de film de nodige vrijheden zou nemen en in ieder geval opnieuw een sterke eigen esthetische benadering zou kiezen, ook al blijkt helaas ditmaal dat Fennells keuzes voor het eerst niet helemaal werken.
Verhaaltechnisch jongleert deze nieuwe interpretatie vrijelijk met de elementen uit het boek (zoals trouwens alle voorgaande versies), maar centraal blijft natuurlijk de gedoemde liefde tussen Cathy, dochter van landeigenaars en Heathcliff, de jongen die in huis werd genomen als kind en samen met het meisje opgroeide. Wat Fennell tracht te doen, is dat beproefde materiaal injecteren met een aan de eighties ontleende cinematografische erotiek – inclusief het 1:85-beeldformaat dat refereert aan die periode (en dat wel behoorlijk goed tot zijn recht komt in IMAX, wat de enigszins verrassende keuze verklaart om dit soort film ook in dat formaat uit te brengen). In tegenstelling echter tot bijvoorbeeld Promising Young Woman, dat op sterke wijze oudere esthetiek en dito materiaal een nieuw elan gaf en ook gebruikte om iets nieuws mee op te bouwen, voelt alles in Wuthering Heights geforceerd en gerecycleerd aan. Fennell en fotografieleider Linus Sandgren (die schitterend werk leverde voor Saltburn) creëren sporadisch momenten van werkelijk onaardse schoonheid, maar voor elk van die beelden zijn er ook totaal misplaatste montagereeksen en vreemd genoeg zelfs hier en daar al te makkelijke prentkaartjesesthetiek.
Het gevolg van die aanpak, die veel te hard probeert om een bepaalde esthetische vormgeving te benaderen (denk aan de erotische thrillers van de late jaren tachtig en vroege jaren negentig), is dat noch de emoties, noch de seksuele sensaties enigszins doorleefd aanvoelen. Er is nauwelijks chemie tussen hoofdrolspelers Margot Robbie en Jacob Elordi, maar dat is niet noodzakelijk de schuld van de vertolkers: de film geeft hen geen kans om echt iets op te bouwen temidden van de krampachtig pseudo-grensoverschrijdende erotiek en de dik in de verf gezette emoties. Dit is uiteraard onversneden melodrama, maar door dat te willen koppelen aan allerlei vage ideeën over moderne relaties, gaat een groot deel van de emotionele draagkracht echt wel verloren. Als we de passie tussen Cathy en Heathcliff niet voelen, is het heel moeilijk om de rest van het verhaal serieus te blijven nemen, waardoor dit
ongewild misschien geen parodie wordt, maar dan toch in ieder geval een redelijk zwakke pastiche. Fennell is een kei in het opzetten van artificiële filmische werelden waarin de gevoelens van de personages exuberante vormen kunnen aannemen, maar net dat talent laat haar ditmaal in de steek. Wuthering Heights doet zo hard (en te lang) zijn best dat het allemaal net heel steriel wordt.
Gebaseerd op het – toegegeven, nog prille – oeuvre van de cineaste had dit een van de eerste grote titels van het jaar moeten worden, maar helaas kan je niet anders dan dit (ondanks ontegensprekelijk nog steeds aanwezige kwaliteiten) enkel een enorme teleurstelling noemen.
