Met No Other Choice waagt Chan-Wook Park zich aan een verfilming van misdaadschrijver Donald Westlake (The Grifters, Point Blank) en dan nog wel van een roman die al eerder – zij het geruisloos – verfilmd werd door Costa-Gravas die in 2018 de Franse productie Le Couperet erop baseerde.
The Axe was de titel bij Westlake, maar de centrale plotlijn is uiteraard in alle incarnaties dezelfde: een man die zijn baan verliest en, wanneer hij na een hele tijd nog steeds vruchteloos op zoek is naar nieuw werk, besluit over te gaan tot een radicale nieuwe strategie: het letterlijk proberen elimineren van de competitie. De film opent evenwel met een schitterende en misleidende idyllische proloog – let op de muzikale ondersteuning en de bewust overdreven gouden gloed van het licht – die hoofdpersonage Man-Su (Lee Byung-hun, vooral bekend van Squid Game, I Saw the Devil en A Bittersweet Life) neerzet als een toegewijde vader, echtgenoot en carrièreman die zich op basis van wat we zien zeker financieel niet al te veel zorgen hoeft te maken. Daar komt plots verandering in wanneer er na een Amerikaanse overname drastisch gesneden wordt in het personeelsbestand van de papierfabriek waar Man-Su werkt en we in een reeks tragikomische scènes – “diep ademhalen” adviseert de coach bij het verwerken van het slechte nieuws van ontslag – de welvaart van de protagonist onder druk zien te komen staan.
Op schitterende wijze evoceert de film de mantra van de ‘American Dream’ die zegt dat elke tegenslag kan overwonnen worden zolang je maar hard genoeg je best doet en mislukking enkel en alleen aan jezelf kan te wijten zijn, nooit aan externe omstandigheden. Hier wordt dat idee uiteraard verweven met de Zuid-Koreaanse cultuur die op het vlak van prestatie- en statusdruk zeker gelijkt op de Amerikaanse. Daarin wordt aanzien verliezen zo ondraaglijk dat uiteindelijk elk middel goed is om geen neerval te moeten ondergaan, iets wat nog eens benadrukt wordt in een subplot rond de kinderen die hier extra wordt toegevoegd. In plaats van alles te ensceneren als een drama, kiest No Other Choice er echter voor (de titel is ontleend aan de woorden van de Amerikaanse bezoeker die de hele tragedie instigeert) om het gestage afbrokkelen van de sociale status vorm te geven als een thriller met komische noten die steeds absurder wordt, een aanpak die beter werkt dan de meer getrouwe adaptatie van Costa-Gravas die het materiaal té veel sérieux meegaf. De ironie wil echter dat precies uit het contrast tussen de wrange lichtvoetigheid en de pijnlijke situaties, ook vaak oprecht aangrijpende momenten groeien – een delicate evenwichtsoefening die maar weinig regisseurs aankunnen.
Bij Chan-Wook Park weten we uiteraard ook dat al die zaken niet alleen in thema vertaald zullen worden maar ook in de algehele visuele aankleding. Zo komen de bijna feeërieke taferelen uit de opening steeds terug om te contrasteren met de harde koude momenten in bedrijven en de buitenwereld. Het gif sluipt zo overal binnen en ook de warmere scènes krijgen een grimmiger toon en vormen in summiere details zelfs een voorafspiegeling van wat komen gaat. Als er iets constant gebleven is in de vele fases van de carrière van de Koreaanse grootmeester – van zijn onvergetelijke vengeance-triologie tot zijn onderschatte Hollywood-avontuur Stoker en zijn eigenzinnige late titels – dan is het wel de meticuleuze mise-en-scène die hier andermaal het voortouw neemt en van deze fascinerende bespiegeling over geglobaliseerd neokapitalisme ook een bedwelmende esthetische ervaring maakt.
