Na het afwerken van de eindejaarslijstjes vroegen we aan onze filmrecensenten ook meteen om een overzicht te geven van de titels waar ze dit jaar het meest naar uitkijken. We beginnen 2026 dus met alweer een nieuw lijstje…
The Chronology Of Water: het regiedebuut van Kristen Stewart – dat meisje uit Twilight dat uitgroeide tot een van de meest getalenteerde actrices van haar generatie – is een overweldigend portret van verslaving en trauma.
Marty Supreme: Josh Safdie, één helft van de broers achter Good Time en Uncut Gems, verzamelde min of meer dezelfde mensen als op die laatste set – inclusief fotografieleider Darius Khondji – voor dit fictieve portret van een ambitieuze tafeltennisspeler, geïncarneerd door een naar verluidt geweldige Timothée Chalamet.
In die Sonne Schauen/Sound Of Falling: een van de meest bejubelde titels van Film Fest Gent 2025, een gevoelige kroniek van verschillende generaties die hetzelfde huis bewonen in Duitsland.
Eojjeolsuga Eobsda/No Other Choice: Chan-Wook Park, de man achter Oldboy en Decision To Leave, is terug met een donkere tragikomedie over een ontslagen werknemer die besluit zijn kansen op een nieuwe job wat te helpen door de competitie letterlijk uit te schakelen.
The Odyssey: Christopher Nolans nieuwe megaproject brengt het werk van Homerus naar het grootst mogelijke witte doek. Hoe dan ook een van de meest in het oog springende titels van het jaar.
Wuthering Heights (foto): Emerald Fennell, die ons omver blies met Promising Young Woman en Saltburn, brengt een nieuwe versie van de roman van Emily Brontë met Jacob Elordi als Heathcliff en Margot Robbie gehuld in een jaren tachtig geïnspireerde klederdracht.
Disclosure Day: Steven Spielberg keert terug naar sciencefiction. Dat alleen al is reden genoeg om enthousiast te worden na het bekijken van de intrigerende eerste teasertrailer.
Dune: Part Three: Denis Villeneuve keert terug naar Arakis en dus kijken we uit naar nieuw overweldigend spektakel.
Send Help: na een matig (op de 15 laatste minuten na) bezoekje aan het Marvel-universum, draait Sam Raimi eindelijk nog eens een horrorfilm – de eerste sinds het angstaanjagende Drag Me To Hell. Raimi is wellicht niet langer de creatieve wervelwind die hij eens was, maar de regisseur van de originele Evil Dead-trilogie die het doek nog eens bloedrood kleurt, is altijd iets om naar uit te kijken.
Blue Moon: Nouvelle Vague, Richard Linklaters nogal vlakke historische toneelstukje opgehangen aan Jean-Luc Godards À bout de souffle, kreeg helaas meer aandacht dan dit nakende en veel sterkere portret van songsmid Lorenz Hart (een geweldige Ethan Hawke die giftige monologen spuwt).
