Terug naar start: in Monopoly krijg je dan ten minste je volgende deelnemersloon, Hatchie moest accepteren dat het gewoon opgeven was. Of dat vreesde ze toch. Net toen ze dacht dat het voorbij was, vond de Australische met Liquorice de vlam van de prille begindagen terug. Of toch voor een halve plaat.
“Elke keer als we ergens terugkwamen, speelden we in dubbel zo grote zalen als de vorige keer. En ik vond dat normaal. Als het een keertje niet zo was, had ik het gevoel dat ik gefaald had.”
Yup, er was er weer eentje tegen de muur gelopen. Hariette Pillbeam had haar dromen werkelijkheid zien worden, maar het moest méér zijn. Voor tweede plaat Giving The World Away trok ze naar Los Angeles, schreef ze met producers die normaal hun bed pas uitkomen als Olivia Rodrigo belt, en het resultaat was… flets.
Ze zingt het zelf in “Someone Else’s New”: “rip it up and start again.” En dus deed ze dat. Samen met lief en schrijfpartner Joe Agius pakte ze haar koffers in dat LA, en trok ze terug in bij haar ouders. “Rock bottom”, kan ze dat zelf schokschouderend plaatsen; het was wat het was, en het was vooral daar dat ze besefte dat ze toch muziek wilde blijven maken. Maar dan op haar eigen voorwaarden.
“Slechte songs” werden geschreven als manier om opnieuw op gang te komen, om terug te vinden wat verloren was gegaan: dat ze al die liedjes gewoon voor zichzelf schreef – meer niet. En zie: zo kwam ze opnieuw uit bij de start. Je hoort het aan “Only One Laughing” dat echo’s in zich draagt van Sugar & Spice. En dat is goed. Die EP vol wonderlijke droompop is nog altijd het beste dat ze ooit uitbracht. De gitaar is van de mooiste jangle ooit, haar vocale uithalen kristalhelder. De melodie eentje die je in je hart zou willen sluiten. En ook elders klinkt dit als het beeld op een oud Super-8-filmpje: niets is scherp gedefinieerd, over alles hangt een laagje wazigheid.
Voor die productie tekende Melina “Jay Som” Duterte, en die voelde blijkbaar haarfijn aan wat Hatchie nodig had: geen trucjes, geen dure studio’s, gewoon wat goeie microfoons, en de goesting om het ook te doen klinken. Het is een scherp contrast met de high profile gloss van dat Giving The World Away, dat zich ook reflecteert in haar teksten. Weg zijn de grote metaforen, de teksten komen recht uit het dagboek van een tienermeid – “Can’t a girl get her one wish? Tell me I’m not being selfish” – en dat wérkt.
Dat het halverwege gaat dreinen? Onvermijdelijk in dit genre, maar dat maakt het geen wijze beslissing om “Sage” op te nemen, met zijn shoegazegeluidjes van het derde knoopsgat, zijn echo’s van Loveless, of “Anchor” of “Part That Bleeds”. Dat  “Wonder” en “Lose It Again” wel nog energiek uit de startblokken schieten, is een schrale troost; het is niet genoeg, maar dan is er plots die afsluiter “Stuck”, en dat zit toch maar weer al drie dagen vast in ons hoofd.
Nog één keer, zo hier aan het gaatje, toch nog eens vinnige pop die levert wat we van Hatchie verwachten. En dus geven we haar opnieuw niet op. Het is alweer geen tien, er is nog veel ruimte voor verbetering, maar de lijst favorieten heeft er minstens eentje bij.
Dat is ook al iets.
