Lucky Luke krijgt eindelijk ook een integrale uitvoering, met een bijzonder stevig achtergronddossier over de ontstaansjaren. Sinds 1946 beleefde de cowboy die sneller schiet dan zijn schaduw een enorme hoeveelheid avonturen. In de eerste integrale worden de verhalen uit de drie allereerste albums nu gebundeld.
Er zijn maar weinig striphelden die zo iconisch zijn als Lucky Luke van Morris. Sinds de creatie van de figuur in 1946 zijn de strips, maar ook tal van afgeleide producten, zo zichtbaar geweest in de media, dat meerdere generaties er al mee opgroeiden. Ondertussen zetten andere makers de stripverhalen over Lucky Luke verder met nieuwe albums. Een reeks als deze is dan ook de strip bij uitstek om als integrale reeks uitgebracht te worden, met mooie, lijvige dossiers vol achtergrondinformatie en extra archiefmateriaal.
In dit eerste deel van de integrale uitgave verzorgden dé specialisten van de achtergronddossiers, het koppel Christelle en Bertrand Pissavy-Yvernault, een bijzonder uitgebreid en informatief dossier over de ontstaansjaren van Lucky Luke. Over die periode in de Belgische stripgeschiedenis is al veel geschreven. Zeker Morris’ vriendschap met andere iconen als André Franquin en Joseph Gillain (Jijé) kwam al uitvoerig aan bod in andere dossiers, overzichtsboeken en zelfs andere stripverhalen. Uiteraard ligt de focus in dit dossier op de persoon van Morris zelf en zijn eigen ontwikkeling en carrière.
In deze eerste bundeling zitten de verhalen uit de drie eerste albums Dick Diggers’ Goudmijn (1950), Rodeo (1950) en Arizona (1951). Het zijn telkens kortere verhalen waarin Morris duidelijk experimenteerde met als streefdoel een parodiërende western te maken. Grafisch en verhalend tonen alle verhalen zijn talent, maar zijn ze tegelijk te verschillend om echt al van een volgroeide reeks te spreken. De verhalen zijn meer studies op weg naar de definitieve Lucky Luke en die zin net ook erg interessant in combinatie met een achtergronddossier.
De verhalen verschenen allemaal eerst in het tijdschrift Spirou, waar Lucky Luke al snel na zijn debuut een van de populairste figuren bij de lezers werd. Grafisch verliet Morris al snel de door de animatiefilms van die tijd geïnspireerde ronde figuren voor net iets strakkere lijnen. De figuur van Lucky Luke evolueert sterk doorheen deze eerste integrale, gaande van een uitgesproken, bijna karikaturale figuur naar een meer sobere variant die aansluit bij de klassieke filmhelden van die tijd, zoals Gary Cooper. Van de kleurrijke nevenfiguren die mee de wereld van Lucky Luke maken, is nog geen sprake. Enkel zijn paard Jolly Jumper was er meteen van bij de start bij, maar pas na enkele verhalen kon het paard plots spreken, wat extra dialogen mogelijk maakt en ruimte laat voor verbale humor. Een ander typerend element van de Lucky Luke-strips, het vaste einde met de cowboy die ‘I’m a poor lonesome cowboy’ zingt tegen de achtergrond van een avondgloed, werd ook na enkele verhalen al geïntroduceerd in de beginjaren.
Dupuis heeft voor deze integrale uitgave veel zorg aan de dag gelegd qua papierkeuze en hardcover-uitvoering. Met deze integrale uitgave doet de uitgeverij recht aan het statuut van deze klassieke reeks. In totaal verschenen er al 85 albums van Lucky Luke, waardoor een integrale uitgave stilaan ook wel aan de orde was om de context en historiek van de beginjaren voor het voetlicht te halen. In het Frans verschenen ondertussen al acht delen, dus los van het vertaalwerk ligt er bijzonder veel materiaal te wachten om ook in het Nederlands uitgebracht te worden.
De start van de integrale uitvoering van Lucky Luke begint alleszins als een perfect voorbeeld. Met een uitgebreid en informatief achtergronddossier, een mooie weergave van de oude strips en een verzorgde uitgave van het album, zet Dupuis de toon voor een indrukwekkend eerbetoon aan Morris en zijn wereldberoemde creatie.
