Met Coyote vs. Acme krijgen we nu ook in Europa de release van een van de meest onwaarschijnlijke recente verhalen uit Hollywood. Lange tijd zag het er immers naar uit dat de film hetzelfde lot zou ondergaan als Batgirl van Adil El Arbi en Bilall Fallah, aangezien de producerende studio Warner Bros. initieel beslist had dat een belastingsafschrijving van dertig miljoen dollar verlies voordeliger zou zijn dan de afgewerkte film nog uit te brengen.
Publieke verontwaardiging volgde en Ketchup Entertainment, in samenwerking met crowdfunding platforms, verkreeg de rechten in een deal van 50 miljoen dollar. Dat de film aan de kassa wereldwijd ondertussen de kaap van de honderd miljoen dollar overschreden heeft wil nog niet zeggen dat KE reeds winst aan het maken is (slechts ruwweg de helft van die opbrengsten komt hen toe) maar gezien de lage promotiekost ā de hele affaire vormde op zichzelf gratis reclame ā is de kans heel klein dat dit op een verlies uitdraait. Dat gezegd zijnde, is het winstpotentieel buiten de VS kleiner, aangezien de Looney Tunes waar alles om draait, in de Verenigde Staten veel meer cultureel erfgoed zijn dan elders in de wereld, met dien verstande dat Willy Coyote en de Road Runner hier in Europa ook wel de nodige bekendheid genieten bij iets oudere generaties.
Het helpt ook dat de kritieken bijzonder lovend waren en dat is echt wel terecht, Coyote vs. Acme is op geen enkel vlak vernieuwend ā dit is niet Who Framed Roger Rabbit? ā maar het is allemaal goed gemaakt, onderhoudend en bijzonder geestig.
De plot dan maar. Die draait om Willy E. Coyote die na jaren van mislukte pogingen om de Road Runner te vangen, besluit dat het maar eens tijd wordt dat Acme, de leverancier van explosieven, dynamiet en alle andere mogelijke zaken in het Looney Tunes universum, ter verantwoording geroepen wordt voor al het onheil en de ongelukken dat hun waar veroorzaakt heeft. In typisch Amerikaanse stijl neemt hij een van de dubieuze advocaten onder de arm die zich specialiseren in het vervolgen van grote bedrijven voor het bekomen van schadevergoedingen uit te betalen aan hun cliĆ«nten, waar ze vervolgens zelf een flink pak van opstrijken natuurlijk (die zogenaamde āambulance chasersā pakken ook uit met gigantische reclamepanelen langs de weg, zo herinner ik me uit de jaren dat ik in Madison, Wisconsin woonde levendig de lokale publiciteit van een dergelijke bebaarde jurist die zichzelf aanprees met āCompanies fear The Beardā). Om maar te zeggen dat Willy niet meteen de beste jurist in dienst heeft en dus heeft het allemaal zijn tijd nodig voordat de grote strijd kan aangebonden worden met het vermaledijde bedrijf.
Wat ervoor zorgt dat dit alles werkt, is de balans tussen de agressieve humor eigen aan de Looney Tunes en de kunde van de makers om hier niet een zoveelste animatiefilm van te maken die gewoon van het ene schreeuwerige hoogtepunt naar het andere holt. De fysieke humor wordt mooi afgewisseld met woordgrappen en ook al zit alles vol verwijzingen naar klassieke momenten uit de animatiefilmpjes van weleer, nooit wordt toegelaten dat dit allemaal louter een zelfbewuste pastiche wordt. Tel daarbij vermakelijk werk van Will Forte en vooral John Cena als de genadeloze advocaat van Acme, en je hebt een bijzonder leuke mix die voortdurend blijft boeien, zonder dat er daarom meteen onvergetelijke dingen te zien zijn.
