“I missed you, Brussels! Niemand zingt als jullie!” Lorde was in Vorst Nationaal gul met onechte complimentjes. En toch bracht ze een show die authentiek voelde.
Wat een contrast. Acht jaar geleden zagen we in de Lotto Arena een meisje dat probeerde artiest te zijn, maar verzoop in haar eigen ongemak, vandaag dartelt Ella Yelich-O’Connor over het podium als een ongrijpbare nimf. Het is een kwestie van drugs, weten we. Met de hulp van MDMA oversteeg ze eindelijk haar plankenkoorts, en dat heeft haar duidelijk goed gedaan.
Wat ze ook deed in die tussenliggende jaren: een zweverige new age-plaat maken die ze vanavond grotendeels links laat liggen. Na dat nochtans aangename Solar Power vond ze eindelijk zichzelf, besloot ze opnieuw bangers te maken, en was er net voor de zomer Virgin, een plaat als de soundtrack bij die transformatie. Met de bijbehorende Ultrasound-tour – natuurlijk een verwijzing naar Die Hoes Met Het Spiraaltje – is ze helemaal klaar om opnieuw de kroon op te eisen die ze ooit zo achteloos liet passeren.
Want ja, natuurlijk is Lorde de oermoeder van een bepaalde generatie popzangeressen. Charlie XCX, Olivia Rodrigo, Billie Eilish; allemaal ergens schatplichtig aan de Nieuw-Zeelandse. En zelfs al hebben ze haar allemaal overstegen, vandaag toonde O’Connor nadrukkelijk wat haar zo bijzonder maakt: visie.
Verwacht van Lorde geen popshow volgens de regels van de kunst. Liever draait ze het concept binnenstebuiten, toont ze de achterkant van de show met kabels in beeld, kostuumwissels op het podium. Het moet een spontaniteit uitstralen die Dua Lipa niet kan claimen, maar het is natuurlijk even strak geregisseerd. Je staat niet netjes uitgelicht in een spot als daar niet vooraf over is nagedacht.
En toch voelt dit als een no frills-show, zoals ze daar schaduwboksend in haar simpele kloffie de catwalk op- en afdanst voor opener “Hammer”. Diep verscholen in het duister staan vier muzikanten achter twee tafels: dit is hààr show. En omdat ze ook dat alleen kan, brengt ze meteen “Royals”, doorbraak- en grootste hit in één, en met die droge hiphopbeat nog altijd een testament van haar unieke signatuur.
Is het allemaal gepland, het is niettemin een weinig behaagzieke show die donker uitgelicht zijn eigenzinnige ding doet. In “Broken Glass” schokken de dansers naar eigen inzicht, “Buzzcut Season” zingt ze om één of andere reden tegen een zijwaarts geplaatste ventilator in, “Supercut” werkt ze af op een loopband. Natuurlijk zijn dat ook toeters en bellen, net als die lasers, maar dan niet op een handjes-in-de-lucht-manier. En je bedenkt tijdens “Shapeshifter” hoe alléén ze daar staat.
Ondertussen is “Perfect Places” een eerste knaller geweest, voor “Current Affairs” gaat de broek uit, en in een shortje creëert ze met gitarist, bassist en dansers vooraan de sfeer van een huisfeestje. “Brussels, I’m thirsty”, zegt ze, en ze kapt wat water uit die drinkbus van tweehonderd euro over haar lijf. “Want ik ben dit nummer ooit in de douche beginnen schrijven. Ik moet dus nat zijn.” “GRWM”, met andere woorden, en dat is goed voor dat veelbesproken shot van die navel, want haar dansers houden zich nu even bezig met een camera.
Het moet alweer dat doorprikken van de illusie verbeelden: ongenadige close-ups van de bezwete ster. Wij zien vooral een esthetiek als een ander – maar wel een goeie. Over de eindeloos gerekte intro van “Liability” legt ze het allemaal nog eens uit; hoeveel ze gegroeid is de laatste jaren door lagen af te pellen, hoe blij ze is hier nu als zichzelf te kunnen staan, in haar eigen kleren. Het nummer zelf brengt ze gezeten tussen lasers die als tralies omhoog schieten – de gevangenis van haar vorige vorm. Een eenzaam achtergelaten camera op de grond achter haar registreert haar gezicht; een perfect shot van een gezicht dat niet perfect is. Want zo hoort het, vindt ze, nu ze haar acne heeft leren accepteren.
Het publiek drinkt het allemaal gretig op, met het gegil dat je bij een meisjesartiest verwacht. Dat verhindert Lorde er niet van hen mee te sleuren in de diepte van haar zielenroerselen. “Clearblue” is vooralsnog de enige song over een zwangerschapstest, in “Man Of The Year” – met ingetapete borsten zoals in de clip – bezingt ze haar vage genderfluïditeit. Wanneer het nummer openbarst, is er confetti en is het tijd voor de bangers.
Het laatste blokje is voor de discotheek. “Team” is zo’n oudje van op debuut Pure Heroine dat een poprefrein heeft van het zuiverste water, een melodie die rondzingt en blijft zingen. Aan “What Was That?”, de single die deze Virgin-era inluidde, om het feest compleet te maken. “MDMA in the backgarden”, zingt de menigte enthousiast mee, net als ze even later dat “you’re such a damn liar” van “Green Light” met evenveel puberale overtuiging meekrijsen: dat eerste gebroken hart hakt er altijd het hardste in.
En zo belandt ze met een “David”, dat ze – lichtgevend vestje aan – door het publiek banjerend brengt, aan de PA-tafel, hoog tussen vloer en tribune. Triomferend volgt met “Ribs” het enige bisnummer van deze lange set. En daar staat ze dan aan het einde, met de zaallichten aan, open en bloot, zonder verpakking: als zichzelf. Het is een authenticiteit die je meer wil geloven dan de zoveelste “no make-up selfie”. Je weet op dat moment dat Ella Yelich-O’Connor zichzelf niet alleen opnieuw heeft gevonden, maar ook heeft verbeterd. Het heeft misschien wat langer geduurd dan bij de Chapells en Sabrina’s van deze wereld, maar ze is er wel gekomen.
