De nieuwe remake van de roman uit 1981 van Warren Adler is zowel grappiger als chaotischer dan de voorganger. In The Roses, met Olivia Colman en Benedict Cumberbatch als het kibbelend echtpaar, valt een beeldschoon gezin uit elkaar na jaren van onderlinge competitie en verbittering. Het is jammer dat de twee Britse topacteurs de film over een van de meest toxische koppels uit de literatuurgeschiedenis, met een hoog romcom-gehalte en hedendaagse twists, niet helemaal kunnen rechthouden.
In 1989 maakte Danny DeVito al een verfilming van het boek The War of the Roses met Michael Douglas en Kathleen Turner in de hoofdrollen, een film die sindsdien het ijkingspunt werd voor uit de hand gelopen vechtscheidingen. In 2025 steekt regisseur Jay Roach de film in een glimmend nieuw jasje, met verwijzingen naar online trollen, omgekeerde genderrollen en fitnesscultuur. Evenwel, in de esthetiek van de film valt niets meer terug te vinden van de stijlvolle regie van DeVito en werd er gekozen voor een afgelikte feel-good-esthetiek die in het beste geval een scherpzinnig contrast zou kunnen zijn tegenover de donkere inhoud van het boek. Ook al geven Colman en Cumberbatch het allerbeste van zichzelf in hun rol als spitsvondige bekvechters. Die glanzende afwerking en overdreven video-effecten doen de doelen van de film teniet en verhinderen dat dit een gevatte satirische komedie kan zijn.
The Roses slaagt er echter wel in om grap na grap raak te slaan en heel wat iconische citaten na te laten, dankzij het humoristische script van Tony McNamara (The Favourite). Theo (Cumberbatch) als de verslagen architect wiens droomgebouw en carrière gelijktijdig instorten en Ivy Rose (Colman) als de succesvolle chef achter een steeds groeiend imperium van krabrestaurants, gaan elkaar letterlijk en figuurlijk te lijf van het begin tot het einde van de film. Dat zorgt voor ruim anderhalf uur aan entertainment en gelach in de bioscoopzaal. Startend met een sessie bij de relatietherapeut waar het koppel niets beters over elkaar kan zeggen dan “hij heeft mooie armen” of “ik leef liever samen met haar dan met een wolf”, doorloopt de film zo’n vijftien jaar aan verwijten en onderliggende steken.
Veruit het interessantste uit het opzet van de prent is de uitdagende genderpolitiek en definities van hedendaagse mannelijkheid die in vraag gesteld worden doorheen de film. De katalysator voor het uit de hand lopen van het huwelijk van de Roses is overduidelijk het feit dat Ivy de rol als broodwinnaar van het gezin overneemt nadat Theo’s carrière in duigen valt. Zowel voor Theo, wiens mannelijkheid en eigenwaarde weerspiegeld worden in zijn professionele carrière, als voor Ivy die door haar droom te volgen een groot deel van de opvoeding van haar kinderen mist, zorgt die omkering voor diepgewortelde gevoelens van jaloezie en minachting. Bovenop het feit dat er tussen Cumberbatch en Colman een overtuigende passie lijkt te ontbreken, begin je als kijker jezelf de vraag te stellen of er ooit wel liefde is geweest tussen het koppel of dat ze elkaar vanaf het begin gewoonweg gebruikten om hun eigen zelfbeeld te bevestigen, een verhouding die al snel ontspoort bij een plotse verandering van richting.
Om nog een schepje bovenop de hi-tech chaos van de film te doen – en ervoor te zorgen dat de hoofdrolspelers hun accent in de strijd kunnen gooien – zijn Ivy en Theo Britse expats in Noord-Californië. Daar wordt het koppel omringd door een bizarre vriendengroep van nymfomanen en vuurwapenfanaten, onder andere gespeeld door Andy Samberg en Kate McKinnon. Tegenover hen winnen de Roses heel wat van hun charme op het scherm terug, waardoor hun meedogenloze strijd net opnieuw aan kracht verliest. Het lijkt alsof Jay Roach bewust de ‘war’ uit zijn titel liet om van The Roses een grappigere en lichtere versie te maken. Een opzet waar hij dan weer wel in slaagde.
