Oscarwinnaar Ron Howard is een regisseur die ondanks enkele grote successen (Apollo 13, A Beautiful Mind) altijd op veilig heeft gespeeld, maar nu – in de herfst van z’n carrière – zowaar buiten zijn comfortzone treedt.
Het gedeeltelijk op historische feiten gebaseerde Eden, een herinterpretatie van de zogenaamde Galapagos-affaire, speelt tijdens de naweeën van de Eerste Wereldoorlog en de vroege jaren dertig van de vorige eeuw. De film verbeeldt de spanning die ontstaat tussen een groepje Europese kolonisten dat zich vestigt op een afgelegen eiland – ver weg van elke beschaving.
Jude Law vertolkt een beroemde arts die samen met z’n geliefde (Vanessa Kirby) hun thuisland ontvlucht wegens de economische instabiliteit en het oprukkende fascisme. De narcistische dokter – die zich Friedrich Nietzsche waant – wil op het eiland een nieuwe filosofie ontwikkelen en een manifest schrijven dat de mensheid kan redden. De rust van het echtpaar wordt evenwel bruusk verstoord door een ex-soldaat en zijn volgzame vrouw (rollen van Daniel Brühl en Sydney Sweeney), die net als zij op zoek zijn naar een beter leven. Als daarbovenop ook nog een verwaande barones (Ana de Armas) en haar twee jonge minnaars voet aan wal zetten, gaan de poppen helemaal aan het dansen.
Ron Howard werd sterk aangetrokken tot dit verhaal, dat hij zelf als “vreemder dan fictie” omschrijft en voor hem een uitdaging vormde om zijn grenzen te verleggen. Van kindsbeen af ontwikkelde de filmmaker reeds een grote fascinatie voor de Galapagoseilanden, een plek die hij nooit meer volledig uit z’n hoofd kreeg. Toch schetst Howard in Eden geen klassiek beeld van het aardse paradijs – hij vult de plot daarentegen met listige intriges en duistere machtsspelletjes.
Zo ontpopt het in het Australische Queensland opgenomen Eden zich tot een exotische mix van survivalfilm en zwartgallige thriller – al blijkt dat toch geen makkelijke spreidstand, en dat is dan nog zacht uitgedrukt. Niet alleen komt Eden traag op gang, de kunstmatige prent lijkt nooit echt helemaal op toerental te komen. Afgezien van de sfeervolle fotografie van Mathias Herndl is er dan ook heel weinig interessants te zien. De grootste ramp is dat de met klinkende namen bezaaide ensemblecast afgaat als een gieter en zich meer dan eens schuldig maakt aan overacting. 
Moeilijk te zeggen wat het meest overheerst of op onze heupen werkte. Het gebrek aan overtuigingskracht, welke van de handvol hoofdrolspelers het hardst struikelt over het vette accent dat hen in de mond werd gelegd, de soms potsierlijke dialogen, het rommelige script dat al snel in de problemen komt, of het feit dat de film eindeloos blijft aanslepen en hoe langer hoe meer aan geloofwaardigheid inboet.
