Het is al decennia geleden dat Darren Aronofsky doorbrak met anarchistische en eigenzinnige cinema in de vorm van titels zoals Pi, Requiem for a Dream en Black Swan. Sindsdien is zijn parcours veel conventioneler – Noah, The Whale – en al blijft hij een begenadigd filmmaker, de virtuositeit van weleer is toch een beetje verdwenen. De trailer van deze Caught Stealing deed vermoeden dat Aronofsky eindelijk nog eens beslist had een ander pad te bewandelen, maar dat is helaas maar half het geval.
De plot van Caught Stealing is ontleend aan een roman uit 2004 en draait om Hank (een uitstekend gecaste Austin Butler) die ooit een beloftevol baseballtalent was maar nu een wat uitgeblust leven leidt in het New York van de late jaren negentig, waar hij zijn dagen slijt met drinken en werken in een bar. Zowat het enige lichtpunt in zijn leven is zijn bijdehandse vriendin (Zoë Kravitz). Daar komt verandering in wanneer zijn buurman – een Britse punker – hem vraagt op de kat te passen en Hank tegen zijn wil in verzeild raakt in de wereld van de New Yorkse misdaad.
Het eerste deel van wat volgt, doet heel hard zijn best om een soort anarchistische variant op Pulp Fiction te zijn, met kleurrijke gangsterfiguren die beuzelpraatjes houden over cultuur en eten terwijl brutaal geweld de zaak opvrolijkt. Wanneer alles voldoende uit de hand is gelopen, verandert de film het geweer echter van schouder en moet het blijkbaar toch allemaal wat lichter: nu kijken we naar een soort New Yorkse versie van The Big Lebowski met absurde personages en situaties. Tegelijkertijd moeten we blijkbaar ook nog empathie opbrengen voor het jeugdtrauma van de protagonist dat te maken heeft met het ongeluk dat hem zijn sportcarrière kostte en de dood van zijn beste vriend veroorzaakte. Dat is een beetje veel van het goede, en dit allegaartje van opgewarmde kost en gerecycleerde stijlfiguren weet dan ook nooit echt een consistente toon te vinden.
Aronofsky werkt hier opnieuw samen met fotografieleider Matthew Libatique die al van bij het begin van de loopbaan van de cineast mee ingestaan heeft voor diens beeldtaal, maar eerlijk gezegd lijkt ook hij vooral beproefd materiaal te recycleren. Het zachte kleurenpalet is effectief maar wordt ook heel braafjes en weinig creatief. Die laatste bedenking is wat eigenlijk geldt voor de volledige kijkervaring van Caught Stealing: je kan je moeilijk echt ergeren aan wat uiteindelijk onderhoudend en relatief degelijk gemaakt entertainment is, maar komende van Darren Aronofsky is het wel allemaal erg vlakjes en weinig gedurfd.
