Eigenlijk valt alles wat er te zeggen is over Jimpa samen te vatten in een enkele zin: een slecht gemaakte, beschamend banale tragikomedie die ideeën over gender en seksualiteit evoceert met alle subtiliteit van een flauwe melodramatische televisiefilm uit de jaren negentientachtig.
Schuldige aan dit alles is Sophie Hyde (ze schreef ook mee aan het script) die eerder al Emma Thompson opzadelde met het gedrocht Good Luck to You, Leo Grande en nu hetzelfde doet voor Olivia Colman (en en passant ook John Lithgow meesleurt in de vernedering). Lithgow speelt de eponieme grootvader die ooit zijn gezin in Australië in de steek liet om zichzelf als kunstenaar, intellectueel en homo te ontplooien in Amsterdam en die nu koffiekransjes houdt met oude lotgenoten die blijkbaar allemaal hun dagen doorbrengen met nostalgisch terugdenken aan de gay scene uit de jaren negentienzeventig en -tachtig.
Colman is de dochter die een film wil maken over de manier waarop haar ouders zonder conflicten omgingen met de situatie, tenminste dat is haar visie die naderhand natuurlijk niet echt met de werkelijkheid blijkt te stroken. Extra complicerende factor is haar non-binair tienerkind dat in de verre grootvader een held ziet en wil verhuizen naar het wilde Amsterdam om daar het echte leven te ontdekken.
Alsof dat onnodig zwaar aangedikt verhaal (heeft iemand een rood potlood om het lijstje af te vinken met alle problemen en thema’s die we kunnen aanbrengen?) nog niet volstaat om ons met de ogen te laten draaien (nóg maar eens een gesprek over generaties die elkaar niet begrijpen) zet Hyde ook alles in beeld zonder de minste inspiratie, of zijn we verondersteld weg te smelten wanneer het zonlicht nog maar eens fraai invalt op een prentkaartje van Amsterdam?
Iedereen loopt ook heel nadrukkelijk te acteren, bijna alsof men bang is dat we de boodschap, ondanks alle herhaalde scenariowendingen, toch niet zouden begrijpen. Die al te nadrukkelijke stijl zorgt er ook voor dat de empathie die we zouden moeten voelen voor
de personages zo goed als onbestaande is. Er wordt door iedereen geleden, gesnotterd en al dan niet met veel moeite gecommuniceerd over emoties, maar het laat ons allemaal ijskoud omdat we op geen enkel moment het gevoel hebben te kijken naar echte personages, wel naar wandelende uithangborden voor een of andere te verdedigen of onderuit te halen stelling.
Jimpa is zo glad, steriel, prekerig en geïdealiseerd dat het voelt alsof een AI generator achter de knoppen zat, eerder dan een filmmaakster.
