Hij begint stilaan een oude vriend te worden, Alex G. Een schoolkameraad die je om de zoveel jaren eens tegen het lijf loopt op straat. Als bij toeval, maar je eindigt toch altijd weer in de kroeg om elkaar te vertellen hoe het leven er voor staat. Om dan afscheid te nemen met een “moeten we vaker doen”.
En je meent het nog, ook al is er altijd nog wel iets. Iets in huis, iets met kat of keuken of werk dat af moet. Maar ooit “ we were mean and seventeen” en dat creëert nu eenmaal een band. We moeten het de Amerikaanse songschrijver Alex G niet uitleggen. Hij gaat voor veel van zijn fans al mee van hun en zijn tienerjaren, toen hij nog nummers op Youtube zwierde, zingend op de trap. Na vijftien jaar en tien platen (ongeveer, denken we, het is moeilijk tellen op Bandcamp soms), heb je Alexander Giannascoli zo ongeveer in elke fase van zijn leven gezien. Maar nog niet als vader en nog niet bij een groot label. Want Headlights is zijn debuut op RCA, een sublabel van het grote Sony. Ooit zou dat hoogverraad geweest zijn, maar de jaren ’90 zijn al lang voorbij en zelfs Elliott Smith zat ooit op een major.
En zoveel verschilt Headlights nu ook weer niet van zijn voorgangers. Alex G is nooit de man van de Grote Sprong voorwaarts geweest. Op God Save The Animals klonk hij weer wat meer als een klassiekere songschrijver, iemand die het ambacht beheert en stukje bij beetje de rare uitspattingen niet meer nodig heeft. “Runner” werd een wat onverwacht succes en zorgde ervoor dat Alex G nu in de AB in plaats van de Botanique kan aantreden om zijn nieuwste te promoten. Geen idee of er een nieuwe “Runner” op Headlights staat, maar een grotendeels geslaagd en coherent plaatje waarop we allemaal weer wat ouder worden, is het wel.
Op de mooie opener “June Guitar” is dat ouder worden (en het vaderschap) meteen al een ambivalente ervaring. Muzikaal roept het nummer zorgeloos zomerse avonden met vrienden op, met een licht melancholische tint in de zonsondergang. Tegelijk beseft Alex G ook wel dat hij niet meer deel van “the young” is. Dat brengt gemoedsrust en een kind om mee te gaan schommelen, maar af en toe ook heimwee naar de tijd dat jij nog gewoon heen en weer ging. Dat jij zelf geduwd werd, zonder nadenken en zonder zorgen.
“The Real Thing” duwt nog meer realiteit in je gezicht: “No one tells you what the real thing is for/ Making up a story for/ Yeah, you spilled the real thing all over the floor”. En het geld voor die babyvoeding ga je toch echt zelf van je label moeten aftroggelen. “Beam Me Up” reflecteert nog het explicietst op al die verwarrende gevoelens. Het levert wel een van Alex G’s meest mature songs op die tegelijk de typische kwetsbaarheid van een “Hope” of “Brite Boy” niet verliest. De titelsong is nog zo’n beschouwende parel. Wij zijn blij dat Alex G na al die jaren echt zingt en zijn teksten zonder filter laat bestaan.
Dat is helaas niet altijd het geval op Headlights. Eerste single “Afterlife” loopt toch iets te hard “Runner” achterna zonder een goeie tijd neer te zetten. “Spinning” is een degelijke song maar we kunnen ons voorstellen dat Alex G dit in zijn slaap schrijft. “Louisiana” en vooral het ‘weirde’ en hyperkinetische “Bounce Boy” doorbreken net op tijd de doordeweekse dertigerssfeer waar de plaat halverwege in dreigt te verzanden. Het zijn dit soort uitspattingen die Alex G een unieke songschrijver maken en zijn platen zo grillig in sfeer. “Bounce Boy” is lofi opgefokt achter een laptop, en het werkt. Samen met de vreemde hoes – we lijken wel een RPG uit de jaren ’90 binnen te treden – tonen ze dat de vos nog wel wat streken in huis heeft. Het sfeervolle “Oranges” mag de plaat daarna weer in de plooi leggen op z’n Harvest. Afsluiter “Logan Hotel” is het enige nummer dat Alex G met zijn band opnam, live dan nog, en heeft meteen een heel ander gevoel. Als een bende maten die nog eens van de ketting mag. Zoveel spelplezier doet deugd om te horen, zeker nadat we in de tweede helft van Headlights een paar matige songs te veel (“Far and Wide”, “Is It Still You In There?”) onder de mat hebben moeten vegen.
Alex G heeft definitief zijn jeugd, zittend op de schooltrap met enkel een te grote akoestische gitaar, achter zich gelaten. Al missen wij toch een beetje venijnige rocksongs als “Kicker” of “Icehead”. Net zoals op God Save The Animals zijn er op Headlights veel mooie aanzetten tot een volwassen songschrijverschap. Maar het volledige equivalent van ultieme twentysomething-platen als Beach Music (2015) en Rocket (2017) heeft Alex G de voorbije jaren nog niet geschreven. Ach, niet dat wij er schrik voor hebben die mis te lopen. Ongetwijfeld kruisen wij Giannascoli binnen enkele jaren nog eens, ergens op straat, hij met opnieuw een echt meesterwerk onder de arm.
Alex G staat op maandag 10 november in de AB in Brussel. Dat concert is uitverkocht.
