Het was de laatste show van een lange Europese tour, en het voelde alsof naar dat einde werd uitgekeken. The Libertines deed in OLT Rivierenhof niet meer dan een gezapige boswandeling.
Wat een contrast met het Brusselse concert van de Britten afgelopen winter! In de AB voelde je toen goesting, er was gretigheid, en zelfs van de nieuwere nummers spatte bezieling. Vandaag, onder een regenachtige lucht, ging het er bedaarder aan toe. Slechts zelden was iets van magie voelbaar. Dit was eerder … gewoon.
Zo doorsnee was ook de setlist, die op kleine afwijkingen na dezelfde was als elke avond. Dat wil zeggen: beginnen op een kluitje rond de drums met “Up The Bracket”, snel daarna “The Delaney” met dat aanstekelijke “No no no! Yeah yeah yeah! Maybe maybe maybe!” Pete Doherty merkt nadien op dat het amfitheater hem doet denken aan een droom die hij had, en begint een warrig verhaal af te steken waarin een reusachtige slang, een libelle en een vuurvliegje de hoofdrol spelen. Euh, ja.
Wie het begrepen heeft, mag het hieronder komen uitleggen, “What Became Of The Likely Lads” volgde, en dat hadden we wel beet. Bij “Boys In The Band” gaat Doherty bij Carl Barât in de microfoon zingen, en daar geloofden we geen snars van. Ja, het duo is verzoend genoeg om met elkaar een podium te delen, maar geen blik wordt uitgewisseld, geen moment écht gedeeld; de vrienden van weleer zijn hier gewoon met hun job bezig: de camembert betaalt zichzelf niet.
Het zijn opnieuw de trage nummers die de mooiste momenten opleveren. “Night Of The Hunter” heeft met dat “They’re taking me away for a, taking me away for a while” – dat haperingetje! – het beste refrein, in “Shiver” speelt Andrew Newlove de trompet van op plaat op zijn gitaar. Dat is gek, want in “Baron’s Claw” staat toetsenist Gary Hodgkiss plots wél op zijn koper te blazen. Passons, want “Shiver” is een van de sterkste nummers van recente plaat All Quiet On The Eastern Esplanade, en ook over “What Katie Did” kunnen we nog altijd niet klagen, “shoop shoop” nog aan toe.
En toch zakt het daarna genadeloos in. Gary Powell smijt zich in een eindeloze drumsolo om tijd te rekken, de band redt het daarna niet meer. “Merry Old England” wordt ingeleid met cavalerietrompetten; een intermezzo dat de vaart nog maar eens uit deze set haalt, en niet half zo hilarisch als wanneer later een alweer eindeloos palaverende Doherty afgekapt wordt met een lachband. Hij trekt het zich niet aan, en zal het nummer besluiten met een houterig dansje op die diabetische voeten van hem.
Het is pas met een vinnige versie van “Run Run Run” dat de boel weer aantrekt, maar dan is het alweer bijna gedaan. “Can’t Stand Me Now” doet uitgeleide, en dan is het tijd voor de bissen. Powell gaat achter de piano zitten voor “Man With The Melody”, bassist John Hassall mag inzetten met die aardige hoge stem van hem; dit is een groepsmomentje, mooi op een hoopje. Voor heel even geloof je dit bandje opnieuw, net als bij een bezield “Gunga Din” dat nadien knalt.
Het loopt uit op een “Don’t Look Back Into The Sun” waarbij alle opgekropte energie eruit moet. Eindelijk is die moshpit er, meer omdat het van willen was, dan omdat deze versie dat uitlokte. In de eindeloze euforie waarin Doherty wat verdwaasd blijft ronddolen alsof hij nóg wil, maar Barât niet, komt het alsnog tot een uitbundige knuffel/rondedansje tussen de twee – toch nog vrienden dus.
Dat briefje voorlezen van dat koppel dat mekaar enkele jaren terug op een Libertines-concert leerde kennen? Daar krijgt Newlove geen van de bandleden van overtuigd, en dus doe hij het zelf maar. Proficiat Bob en Laura, ook van ons.
En dat we de Libertines een welverdiende rustpauze gunnen. Tot ze er weer echt zin in hebben.
