“Whatever happens after, it doesn’t matter”. Zo zingt Phoebe Bridgers in het slotnummer van Lost Weekend. Maar het doet er wel toe. Heel Lost Weekend gaat over hoe het er uiteindelijk wel toe doet, hoe het leven je toch wel inhaalt. Het leven banjert zich immers een weg. Er gebeuren dingen. Die doen ertoe. Of je nu wilt of niet.
Het doet er immers toe als je met je vorige plaat in volle covidlockdown een snaar weet te raken bij miljoenen luisteraars en de stem van een generatie wordt, opgegroeid alleen in een slaapkamer. Bridgers wist als een van de weinige muzikanten die in 2020 de pech hadden met een nieuwe plaat te komen, er toch iets van te maken. Het ingetogen Punisher paste bij de lege sfeer van covid, bij de angst van die periode en het isolement. Plots was daar een zangeres die het leek te snappen, er de juiste songs bij had – en ook de juiste beeldtaal, met haar skelet-onesie en dramatische sessies in lege theaterzalen. Toch leek het al snel te wringen: er volgde geen snelle opvolger, Bridgers leek eerder weg te schrikken van het voetstuk. Wilde weer one of the girls zijn in Boygenius. Dat lukte ook: het album dat het trio Bridgers – Julien Baker – Lucy Dacius maakte en de bijhorende concerten werden laaiend onthaald. Toch hielp het ook niet helemaal: Bridgers is nog steeds veruit de populairste solozangeres van de drie.
Het doet er natuurlijk ook toe als je in de periode dat je muzikaal doorbreekt, datet met een heel bekende acteur. Dat je een lockdown it-couple wordt voor Gen Z – het helpt als die acteur in Normal People speelt – en je vervolgens je verloving afbreekt. Dat is in de eerste plaats heel pijnlijk voor de personen die direct betrokken waren. Maar je ontkomt er niet aan: ook andere mensen hebben daar een Mening over. Het internet werd afgebroken. Als je vervolgens een nieuwe, non-official relatie begint met een ander boegbeeld, namelijk komiek Bo Burnham die met Inside zijn eigen lockdownmeesterwerk had, doet het er zeker toe. Misschien meer dan Bridgers had ingeschat. Ze was de aandacht in ieder geval duidelijk beu, schrok weg van het vergrootglas en gaf jaren nauwelijks interviews. Het helpt bij de release van Lost Weekend natuurlijk niet dat iedereen weet over wie je teksten gaan, en ze op z’n swifties aan flarden geanalyseerd worden online. Terwijl: het doet er au fond inderdaad niet toe over wie bijvoorbeeld “Bobby” gaat. Het is een fantastisch verliefde countryrocksong waarin Bridgers achteloos met prachtige zinnen strooit als “Now I don’t know if I can make it tonight/ But what are you doing the rest of my life.” Dat is het enige wat er toe doet.
Wat er nog toe doet, muzikaal toe doet, voor een keer? Dat Alex G mee aan de knoppen zat. Die andere onverwachte songwriterheld van Gen Z drukt heel hard zijn stempel op Lost Weekend. Soms zorgt dat er op een originele manier voor dat Lost Weekend niet als een logische opvolger van Punisher aanvoelt. Wie had er ooit gedacht dat een Bridgers-plaat met een rare vocoderstem zou openen? Maar het werkt, en de rest van pianosong “The Outside” vormt een mooi contrast dat je de plaat intrekt. Fantastische single “Lost Boys” blijft een hoogtepunt. Hier en daar doorheen Lost Weekend zorgen de typische lofi grillen van Alex G – denkt korzelige ambienttapijten, denk plotse manische uitbarstingen, denk uit de toon hernemen van flarden van songs – ervoor dat je je aandacht erbij houdt. Soms storen ze meer (“Lost Parade”) of zorgen ze ervoor dat je niet in de wereld geraakt die Bridgers secuur probeert op te bouwen (het te korte “Other Plans”, kan ook aan superproducer Jack Antonoff liggen). Op zijn eigen platen vergeef je Alex G die grilligheid, het is deel van zijn charme, maar hier doet het afbreuk aan het werk van iemand anders. Neen, dan liever de volledige eigen wereld van “Kill Me”, “Lost Weekend” of “I Can’t Wait”, waarin je telkens even het gevoel hebt dat Bridgers en jij de enige twee mensen ter wereld zijn. Het is deze Bridgers die tijdens covid zoveel harten wist te raken, omdat ze je het gevoel geeft dat ze je ziet, dat je ertoe doet. Dat deelgenoot zijn van iemands meest intieme verdriet pijnlijk kan zijn, maar ook een prachtig samenzijn.
Want wat er nog het meest van al toe doet op Lost Weekend: het doet ertoe als je een rommelige verhouding had met je vader, en die vader vervolgens plots komt te overlijden. De nummers die over die relatie en dat verlies gaan, doen het meeste pijn op Lost Weekend. Pijn van schoonheid. Al blijft het complex, zoals op het prachtige “Still Standing”. Soms wil ze hem terug hier hebben. Soms, dat betekent ook: niet altijd. Vandaag bijvoorbeeld niet. Zeiden we al dat het complex was? “I can’t imagine you dead/ But you are every day/ Thank you for everything” zingt ze aan het einde dan toch, en je hart breekt. Het is zo’n prachtig ingehouden Bridgers-song zoals Punisher er vol van stond. Aan het einde van “Never Going Back!” hoor je haar vader een voicemail inspreken: “Being a rock star takes up a lot of your time, I’m guessing.” Zo, die hakt erin. En dan moet “As Above” als semi-afsluiter nog komen. Iemand die ooit songs als “I Know The End” of “Would You Rather” schreef, moet je inderdaad niet leren een plaat op grootse wijze neer te leggen. Hier hoor je iemand ontzettend worstelen: met zichzelf, met haar verdriet. Met alles wat hierna moet komen, als diegene die zo vanzelfsprekend leek, er niet meer is. Dan lijkt alles wat erna komt, er inderdaad niet meer toe te doen. Voor eventjes. Want dan stijgt de song boven zichzelf uit zoals alleen Bridgers dat kan: “You won’t have to believe in magic/ leave it to me/ and I’ll make it happen”. En je gelooft haar.
Wat ertoe doet? “He’s not coming back”, zo klinkt het op “Lost Weekend (Reprise)” Maar ook: “You love me/ And I won’t ever let you forget/ Not yet.” Liefde en verlies, en dan verlies en opnieuw liefde. Daar gaat het uiteindelijk om. Verdergaan, merken dat het complex is, en dat omarmen. Is Lost Weekend het volgende meesterwerk dat sommigen er al bij voorbaat van gemaakt hadden? Voor ons niet. Daarvoor staan er iets te veel prulsels en probeersels op, vooral in het middendeel van deze plaat die wat meer eindredactie had kunnen gebruiken. Het is tekenend dat de bijdragen van Cameron Winter er bijvoorbeeld eigenlijk weinig toe doen. Maar we voelen ons weer deelgenoot van de mooie reis die Phoebe Bridgers aan het afleggen is – als muzikant, als persoon met het gouden hart op de tong – en dat gevoel hadden we toch meer gemist dan we dachten. Welkom terug, Phoebe.
Phoebe Bridgers staat op zaterdag 5 december in Vorst Nationaal. Dat concert is uitverkocht.
